Stabilizacja nawierzchni gruntowej polega na poprawie jej właściwości użytkowych (m.in. nośności, odporności na rozmakalność, ograniczeniu pylenia i koleinowania) poprzez dodanie spoiwa oraz wykonanie odpowiedniego procesu technologicznego (wymieszanie, ustawienie wilgotności, zagęszczenie i pielęgnacja).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "Cement."
Cement jest spoiwem hydraulicznym: po dodaniu wody zachodzą reakcje wiązania i twardnienia, a powstała struktura poprawia parametry warstwy gruntowej. W gruntach o małej zawartości frakcji ilastej (czyli bardziej niespoistych) cement jest typowo wybierany, bo tworzy "szkielet" wiążący ziarna i daje przewidywalny przyrost wytrzymałości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne
- "Glinę." Glina jest rodzajem gruntu (materiałem naturalnym), a nie spoiwem technologicznym do stabilizacji. Dodanie gliny do gruntu może zmienić uziarnienie i plastyczność, ale nie zastępuje stabilizacji spoiwem w sensie technologicznym i nie daje kontrolowanego wiązania jak spoiwa mineralne.
- "Wapno." Wapno jest również stosowane w stabilizacji, ale jego skuteczność jest szczególnie kojarzona z gruntami bardziej spoistymi, gdzie zachodzą reakcje poprawiające urabialność i właściwości plastyczne. Przy małej zawartości części ilastych dobór wapna nie jest typową odpowiedzią egzaminacyjną, bo efekt stabilizacji bywa mniej adekwatny niż przy cemencie.
- "Gips." Gips jest spoiwem o innym przeznaczeniu (głównie budowlanym, wewnętrznym). Nie jest standardowym wyborem do stabilizacji nawierzchni gruntowych narażonych na wodę i zmienne warunki atmosferyczne; w praktyce nie stanowi podstawowego spoiwa do ulepszania warstw gruntowych.
Wskazówka egzaminacyjna
W pytaniach o stabilizację zawsze czytaj warunek o rodzaju gruntu: słowa "mała zawartość części ilastych" kierują zwykle w stronę spoiwa zapewniającego wiązanie ziaren (często cement). Wapno kojarz przede wszystkim z poprawą właściwości gruntów bardziej spoistych.
