KWALIFIKACJA MED13 - CZERWIEC 2022

PYTANIE NR 33.
Który rodzaj treningu powinien w pierwszej kolejności zaproponować terapeuta uczestnikom zajęć środowiskowego domu samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi, po intensywnym wysiłku fizycznym?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Po intensywnym wysiłku fizycznym priorytetem jest obniżenie pobudzenia i napięcia oraz uspokojenie oddechu.
Trening autogenny Schultza jest techniką relaksacyjną ukierunkowaną na wyciszenie organizmu. Pozostałe propozycje są treningami aktywizującymi (ruchowymi, społecznymi lub praktycznymi), więc nie są pierwszym wyborem bezpośrednio po wysiłku.

Pełne wyjaśnienie:

Po intensywnym wysiłku fizycznym organizm jest w stanie podwyższonego pobudzenia: przyspiesza tętno i oddech, rośnie napięcie mięśni, a u części osób (szczególnie z lękiem lub obniżoną tolerancją stresu) może pojawić się rozdrażnienie lub trudność w koncentracji. W realiach środowiskowego domu samopomocy ważne jest więc bezpieczne "domknięcie" aktywności i przejście do stanu spokoju.

Odpowiedź "Trening autogenny Schultza." pasuje do tej sytuacji, bo jest to technika relaksacyjna nastawiona na wyciszenie, rozluźnienie i regulację pobudzenia. Dzięki temu może stanowić element uspokojenia grupy po ćwiczeniach oraz przygotować uczestników do kolejnych zajęć wymagających uwagi i współpracy.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyborem jako pierwsze po intensywnym wysiłku?

  • "Trening nordic walking." to kolejna aktywność ruchowa, a więc najczęściej podtrzymuje pobudzenie zamiast je redukować. Może być wartościowa w planie dnia, ale nie jako bezpośredny krok po intensywnym wysiłku.
  • "Trening umiejętności społecznych." koncentruje się na komunikacji i zachowaniach społecznych; zwykle wymaga skupienia, stabilnego nastroju i gotowości do interakcji. Bez wyciszenia po wysiłku może być trudniejszy i mniej efektywny.
  • "Trening umiejętności praktycznych." rozwija samodzielność w czynnościach dnia codziennego. To cenny obszar terapii, ale nie jest typową metodą szybkiego obniżenia napięcia fizjologicznego po wysiłku.

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o kolejność interwencji zwracaj uwagę na stan "tu i teraz" (np. po wysiłku, po stresie, w pobudzeniu). Najpierw dobiera się działania stabilizujące i wspierające samoregulację, a dopiero potem treningi rozwijające kompetencje lub dalszą aktywizację.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To technika relaksacyjna oparta na autosugestii i kierowaniu uwagi na odczucia z ciała (np. ciężar, ciepło, oddech). Jej celem jest obniżenie napięcia i wyciszenie po pobudzeniu. W terapii zajęciowej bywa stosowana jako element regulacji emocji i uspokojenia po aktywności.
Po wysiłku organizm jest pobudzony (szybszy oddech, tętno, napięte mięśnie). Relaksacja pomaga wrócić do stanu równowagi, zmniejsza napięcie i ułatwia koncentrację. Kolejny trening ruchowy zwykle podtrzymuje pobudzenie, co może utrudniać dalsze zajęcia terapeutyczne.
Trening relaksacyjny ma na celu fizjologiczne i emocjonalne wyciszenie (rozluźnienie, spowolnienie oddechu, redukcję napięcia). Trening umiejętności społecznych rozwija komunikację i zachowania w relacjach. Jeśli pytanie dotyczy stanu "po wysiłku" lub "w pobudzeniu", częściej chodzi o relaksację.
Najczęściej po aktywnościach pobudzających (ćwiczeniach ruchowych, grach zespołowych) lub przed zadaniami wymagającymi skupienia. Wprowadzenie krótkiej fazy wyciszenia wspiera bezpieczeństwo i komfort uczestników. Ważne jest też spokojne otoczenie i jasna instrukcja prowadzącego.
Tak, może wspierać kondycję, koordynację i motywację do aktywności, a także strukturę dnia. Jednak jest to forma treningu ruchowego, więc zwykle nie jest pierwszym wyborem bezpośrednio po intensywnym wysiłku. W pytaniu o "pierwszą kolejność" kluczowy jest cel natychmiastowy: wyciszenie.
Najczęściej chodzi o zwiększanie samodzielności w czynnościach dnia codziennego (planowanie, porządkowanie, proste prace domowe, organizacja czasu). To ważny element rehabilitacji, ale nie jest narzędziem szybkiej redukcji pobudzenia po wysiłku. Dlatego zwykle nie stanowi pierwszego kroku po ćwiczeniach.
Taki trening wymaga uwagi, pamięci roboczej i gotowości do interakcji oraz omawiania sytuacji społecznych. Po intensywnym wysiłku część osób może być zmęczona lub nadmiernie pobudzona, co obniża efektywność uczenia się. Najpierw lepiej zastosować wyciszenie, a dopiero potem pracę nad kompetencjami.
Pomaga etap przejściowy: uspokojenie oddechu, rozciąganie o niskiej intensywności, a następnie krótka technika relaksacyjna (np. trening autogenny). Ważne jest też monitorowanie samopoczucia, jasne tempo przechodzenia między aktywnościami i uwzględnienie indywidualnych ograniczeń uczestników.
Najczęściej wybiera się odpowiedź kojarzącą się ogólnie z terapią (np. trening społeczny), pomijając warunek sytuacyjny (np. "po wysiłku"). Drugi błąd to utożsamienie każdego "treningu" z ruchem. Warto wczytać się w kontekst i dobrać metodę do celu natychmiastowego: stabilizacji i wyciszenia.
Niepokojące są m.in. duszność nieadekwatna do wysiłku, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, omdlenie, silny niepokój lub gwałtowne pobudzenie. W takiej sytuacji priorytetem jest bezpieczeństwo, przerwanie aktywności i odpowiednie wsparcie/wezwanie pomocy zgodnie z procedurami placówki.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 66% zdających egzamin. średnie

Według specjalistów z branży: "Po intensywnym wysiłku fizycznym priorytetem jest obniżenie pobudzenia i napięcia oraz uspokojenie oddechu.Trening autogenny Schultza jest techniką relaksacyjną ukierunkowaną na wyciszenie organizmu."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z technik relaksacyjnych stosowanych w terapii (opis treningu autogennego, trening oddechowy, relaksacja Jacobsona)
  • Podręczniki/kompendia z podstaw psychologii klinicznej i rehabilitacji psychiatrycznej (rozdziały o redukcji napięcia i pobudzenia)
  • Scenariusze zajęć dla ŚDS obejmujące część aktywizującą i część wyciszającą

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego