Sieć (układ) TN-S jest jednym z układów sieciowych stosowanych w instalacjach niskiego napięcia. Kluczową cechą TN-S jest to, że:
- punkt neutralny źródła (np. transformatora) jest uziemiony (to cecha "TN"),
- przewód ochronny PE i przewód neutralny N są rozdzielone i prowadzone oddzielnie od początku do końca instalacji (to cecha "-S").
Dlatego na poprawnym schemacie TN-S nie powinno być odcinka, w którym występuje wspólny przewód ochronno-neutralny. Jeśli na rysunku widać jeden wspólny tor pełniący jednocześnie funkcję ochronną i neutralną, to odpowiada to układowi TN-C (w praktyce spotykanemu w starszych rozwiązaniach) albo TN-C-S (gdy rozdział następuje dopiero w pewnym miejscu, np. w złączu/rozdzielnicy głównej).
Jak rozpoznać TN-S na rysunku?
- W całej instalacji są wyraźnie narysowane dwa osobne przewody: jeden opisany/oznaczony jako PE, drugi jako N.
- Obudowy urządzeń są połączone z PE, a punkt neutralny obwodu roboczego jest powiązany z N.
- Uziemienie dotyczy punktu źródła oraz połączeń ochronnych, ale nie "scala" PE z N w jeden przewód.
Dlaczego pozostałe rysunki (typowo) są błędne dla TN-S?
- Jeżeli rysunek pokazuje przewód wspólny dla funkcji ochronnej i neutralnej, to jest to TN-C (brak rozdziału PE i N).
- Jeżeli rozdział przewodów następuje dopiero w pewnym punkcie instalacji, to jest to TN-C-S, a nie TN-S.
- Jeżeli punkt neutralny nie jest uziemiony jak w TN, a ochrona realizowana jest inaczej, może to odpowiadać TT lub IT, zależnie od schematu.
W zadaniu wybiera się więc ten rysunek, który konsekwentnie przedstawia osobne tory PE i N na całej długości – to jest istota rozpoznania TN-S.
