Ubytek próchnicowy klasy I (w klasyfikacji używanej w stomatologii zachowawczej) rozpoznaje się przede wszystkim po lokalizacji, a nie po rozmiarze. Typowym miejscem są dołki i bruzdy: najczęściej powierzchnie żujące zębów przedtrzonowych i trzonowych, czyli obszary anatomicznych zagłębień, w których łatwo zalega płytka bakteryjna i trudniej o samooczyszczanie.
W praktyce egzaminacyjnej schemat/rysunek dla klasy I przedstawia zwykle zmianę umiejscowioną centralnie na powierzchni żującej (w obrębie bruzdy lub dołka), bez dominującego zajęcia powierzchni stycznych i bez typowego położenia przyszyjkowego.
- Dlaczego właściwa odpowiedź jest poprawna?
Wybrany rysunek odpowiada klasie I, jeżeli pokazuje ubytek w obrębie dołków/bruzd (np. w centralnej części powierzchni żującej zęba bocznego). - Dlaczego pozostałe rysunki mogą być błędne?
Jeżeli rysunek przedstawia zmianę na powierzchni stycznej zęba bocznego, to bardziej pasuje do ubytku klasy II. Jeśli zmiana jest na powierzchni przyszyjkowej po stronie policzkowej lub językowej, może odpowiadać klasie V. Gdy zmiana dotyczy powierzchni stycznych zębów przednich (często bez brzegu siecznego), będzie to typowe dla klasy III.
Wskazówka do rozwiązywania zadań z rysunkami: najpierw nazwij powierzchnię zęba (żująca, styczna, przyszyjkowa), a dopiero potem dopasuj klasę. To ogranicza pomyłki wynikające z "wrażenia", że ubytek jest po prostu duży lub mały.
