W układzie sieci TN‑S punkt neutralny źródła (np. transformatora) jest bezpośrednio uziemiony, a ochrona przeciwporażeniowa realizowana jest przez przewód ochronny PE. Kluczową cechą TN‑S jest to, że przewody PE (ochronny) i N (neutralny) są rozdzielone i prowadzone jako dwa oddzielne przewody w całej instalacji – od źródła/złącza aż do odbiorników.
Dlatego wybierając schemat odpowiadający TN‑S, należy sprawdzić na rysunku dwie rzeczy:
- czy istnieją dwa osobne przewody PE i N (a nie jeden wspólny),
- czy nie występuje przewód PEN (ochronno‑neutralny) na żadnym odcinku instalacji.
Odpowiedź B jest prawidłowa, bo przedstawia właśnie taki układ: osobny tor ochronny PE i osobny tor neutralny N.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne (typowe pułapki):
- A – często odpowiada układowi, w którym przewód ochronno‑neutralny jest wspólny (PEN) lub gdzie przewód ochronny nie jest prowadzony jako osobny na całej długości, co wyklucza TN‑S.
- C – bywa mylone z TN‑C‑S: część instalacji ma przewód PEN, a dopiero dalej następuje rozdział na PE i N. To nie jest TN‑S, bo w TN‑S rozdział istnieje od początku.
- D – zwykle przedstawia inny układ (np. TT lub IT) albo inny sposób uziemienia/połączeń ochronnych, więc nie spełnia definicji TN‑S.
W praktyce (np. przy montażu urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych) poprawne rozpoznanie TN‑S pomaga ocenić, jak powinny być wykonane połączenia ochronne, gdzie prowadzić PE, oraz jak interpretować wyniki pomiarów i działanie zabezpieczeń.
