W metodzie technicznej pomiaru rezystancji korzysta się z zależności R = U / I, gdzie U to napięcie na badanym elemencie, a I to prąd przez ten element. Ponieważ mierniki nie są idealne (mają rezystancje wewnętrzne), sposób ich włączenia decyduje o tym, która wielkość będzie mierzona "poprawnie" (tj. możliwie najbliżej wartości rzeczywistej dla badanego rezystora), a gdzie pojawi się błąd metody.
Określenie "z poprawnie mierzonym prądem" oznacza, że wskazanie amperomierza ma odpowiadać prądowi płynącemu przez badany rezystor, a nie sumie prądów w kilku gałęziach.
- Odpowiedź "Schemat 1." uznaje się za poprawną, gdy amperomierz jest włączony tak, aby mierzył prąd badanego rezystora, a ewentualny prąd pobierany przez woltomierz nie przechodził przez amperomierz (nie zawyżał wskazania I). Wtedy prąd jest mierzony właściwie, a błąd metody dotyczy głównie napięcia (np. spadku na amperomierzu, zależnie od wariantu).
- Odpowiedź "Schemat 2." jest błędna, jeśli w tym wariancie amperomierz obejmuje również prąd płynący przez woltomierz. Woltomierz ma skończoną rezystancję, więc pobiera pewien prąd, przez co amperomierz wskazuje wartość większą niż prąd samego rezystora.
- Odpowiedź "Schemat 3." jest błędna, gdy układ powoduje, że mierzony prąd nie jest prądem badanego elementu (np. miernik jest w gałęzi, która obejmuje dodatkowe elementy lub omija część obwodu). Taki błąd wynika z niewłaściwego miejsca włączenia amperomierza.
- Odpowiedź "Schemat 4." jest błędna, jeśli w tym połączeniu woltomierz i amperomierz są podłączone w sposób prowadzący do istotnego błędu metody (np. prąd woltomierza doliczany do wskazania I albo napięcie mierzone nie odpowiada napięciu na samym rezystorze).
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: "poprawnie mierzony prąd" oznacza, że amperomierz nie może "widzieć" prądu woltomierza. Dopiero potem analizuje się, gdzie powstaje błąd napięciowy i kiedy dany wariant jest korzystniejszy (np. dla małych lub dużych rezystancji).
