Klasyfikacja Angle'a opiera się przede wszystkim na relacji pierwszych zębów trzonowych. Dla klasy II typowe jest ustawienie, w którym górny pierwszy trzonowiec znajduje się bardziej doprzednio względem dolnego (dolny łuk jest "bardziej z tyłu" w relacji do górnego).
Klasa II ma dwie podgrupy, a kluczowym kryterium rozróżniającym jest nachylenie siekaczy górnych przy tej samej relacji trzonowców:
- Podgrupa 1: siekacze górne wychylone dowargowo (protruzja).
- Podgrupa 2: siekacze górne przechylone dojęzykowo, bardziej pionowe lub cofnięte (retruzja).
Na schematach należy więc wykonać dwa kroki diagnostyczne: (1) sprawdzić, czy relacja trzonowców odpowiada klasie II, a następnie (2) ocenić oś/nachylenie siekaczy górnych. Schemat B spełnia oba warunki: pokazuje relację trzonowców charakterystyczną dla klasy II oraz siekacze górne ustawione dojęzykowo, co odpowiada II klasie Angle'a z II podgrupą.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- A przedstawia co prawda relację trzonowców klasy II, ale siekacze górne są wychylone dowargowo, czyli obraz pasuje do podgrupy 1.
- C pokazuje relację odwrotną (dolny trzonowiec względem górnego jest bardziej doprzednio), co odpowiada innej klasie (typowo klasa III), więc nie jest to klasa II.
- D obrazuje relację neutralną trzonowców i prawidłowe ustawienie siekaczy, czyli zgryz w okolicy klasy I, bez cech klasy II podgrupy 2.
W praktyce dla technika dentystycznego rozpoznanie podgrupy klasy II ma znaczenie przy planowaniu i wykonaniu aparatów oraz przy interpretacji dokumentacji (modele, zdjęcia, opisy ortodontyczne), ponieważ ustawienie siekaczy wpływa na cele leczenia i konstrukcję elementów aparatu.
