W węźle sieciowym, gdy pojawia się przeciążenie (szybkość napływu pakietów jest większa niż możliwości wyjścia), urządzenie musi zdecydować, w jakiej kolejności obsługiwać pakiety oraz które będą odrzucane, gdy zabraknie bufora. Jeśli celem jest minimalizacja liczby utraconych pakietów dla strumienia wideo o wysokim priorytecie, właściwym podejściem jest takie planowanie obsługi, które daje temu ruchowi pierwszeństwo.
Mechanizm PQ (Priority Queuing) tworzy kolejki o różnych priorytetach i zawsze najpierw opróżnia kolejkę o najwyższym priorytecie. W efekcie pakiety wideo oznaczone jako wysokopriorytetowe są wysyłane szybciej niż pozostałe klasy ruchu. To zmniejsza prawdopodobieństwo, że będą czekały w buforze tak długo, aż zostaną odrzucone przy jego przepełnieniu. W praktyce przekłada się to na mniejszą liczbę strat dla tej klasy ruchu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do kryterium "najmniejsza liczba utraconych pakietów wideo o wysokim priorytecie"?
- FIFO (pierwsze weszło, pierwsze wyszło) nie rozróżnia priorytetów. Pakiety wideo mogą utknąć za ruchem mniej ważnym, przez co przy przeciążeniu łatwiej o przepełnienie bufora i odrzuty.
- LIFO (ostatnie weszło, pierwsze wyszło) również nie realizuje polityki "chroń wysoki priorytet". Dodatkowo może faworyzować nowsze pakiety kosztem starszych, co jest niepożądane w transmisji sieciowej i nie gwarantuje mniejszych strat dla konkretnej klasy.
- WFO jako nazwa metody nie jest powszechnie rozpoznawalnym, jednoznacznym standardowym mechanizmem kolejkowania w typowych ujęciach dydaktycznych; nawet jeśli w jakimś kontekście oznacza wariant ważony/sprawiedliwy, nie daje tak bezpośredniej ochrony ruchu wysokiego priorytetu jak kolejka priorytetowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się fraza "wysoki priorytet" i pytanie dotyczy ochrony tej klasy ruchu przy przeciążeniu, najczęściej poprawna jest odpowiedź odnosząca się do priorytetyzacji w kolejce, a nie do "kolejności przyjścia" (FIFO/LIFO).
