Przedstawiony fason rękawa jest dopasowany w okolicy barku i pachy, a następnie znacznie poszerza się ku dołowi i jest zebrany (zmarszczony) w wąski mankiet. Oznacza to, że dodatkowy zapas materiału ma pojawić się głównie w dolnej części rękawa, tak aby można było go zmarszczyć przed wszyciem do mankietu.
Dlatego poprawne jest rozwiązanie "schemat D": forma jest rozcięta i rozsunięta na dole, tworząc kliny najszersze przy linii dołu, a zwężające się ku górze. Taki układ zachowuje w przybliżeniu obwód i kształt główki rękawa (czyli miejsce wszycia w pachę), a jednocześnie zwiększa obwód dołu, który następnie można zebrać do obwodu mankietu.
Dlaczego pozostałe schematy nie pasują do tego fasonu?
- "Schemat A" dodaje objętość przede wszystkim w okolicy główki rękawa. To prowadziłoby do marszczenia lub bufki przy wszyciu w pachę, a nie do dużych marszczeń przy mankiecie.
- "Schemat B" poszerza rękaw równomiernie na całej długości. Dałoby to nadmiar także w górnej części, co zmieniłoby dopasowanie w okolicy ramienia i pachy oraz wymagałoby innego wszycia.
- "Schemat C" wprowadza tylko niewielkie rozsunięcie w dole, więc uzyskana objętość byłaby zbyt mała, aby stworzyć wyraźne, duże marszczenia widoczne na szkicu fasonu.
W praktyce krawieckiej warto pamiętać: jeśli rękaw ma się marszczyć do mankietu, zapas dodaje się w dole; jeśli ma tworzyć bufkę w pachie, zapas dodaje się w główce.
