Azot jest składnikiem pokarmowym najsilniej pobudzającym wzrost wegetatywny (liście, pędy, intensywna zieleń). U roślin o długim okresie wegetacji zapotrzebowanie na azot utrzymuje się przez znaczną część sezonu, dlatego bardziej właściwe jest podanie go w co najmniej dwóch terminach, zamiast jednorazowo.
Odpowiedź "Dwukrotnie - pierwszy raz wiosną, drugi raz latem." jest poprawna, ponieważ:
- wiosna wspiera rozpoczęcie wegetacji i budowę masy zielonej po zimie,
- lato pozwala podtrzymać wzrost i regenerację po koszeniu/cięciu (w zależności od obiektu), bez wchodzenia w ryzykowny okres jesienny.
Dlaczego pozostałe propozycje są niewłaściwe w ujęciu ogólnym dla roślin długo wegetujących?
- "Jednokrotnie na wiosnę." – pojedyncza dawka może być zbyt krótko dostępna i nie pokryć potrzeb w późniejszej części sezonu; dodatkowo jednorazowo łatwiej o straty składnika (wymywanie) lub nadmierny, krótkotrwały "skok" wzrostu.
- "Jednokrotnie jesienią." – azot podany zbyt późno może pobudzać roślinę do tworzenia młodych, słabiej zdrewniałych przyrostów. To zwiększa ryzyko uszkodzeń mrozowych i pogarsza zimotrwałość, zwłaszcza u wielu krzewów i bylin.
- "Dwukrotnie - pierwszy raz latem, drugi raz jesienią." – pomija wsparcie startu wiosennego, a jesienna dawka azotu pozostaje problematyczna z powodów fizjologicznych (przedłużanie wzrostu, gorsze przygotowanie do spoczynku).
W praktyce terenów zieleni warto pamiętać, że dokładny program nawożenia powinien uwzględniać: gatunek, stanowisko, intensywność pielęgnacji (cięcia/koszenia), a najlepiej także wyniki analizy gleby. Jednak jako zasada egzaminacyjna: dla długiej wegetacji stosuje się azot w dawkach dzielonych w sezonie, unikając późnej jesieni.
