W sterylizacji parowej kluczowe jest, aby para mogła swobodnie docierać do wszystkich powierzchni, a po skropleniu (kondensacji) woda mogła odpłynąć. Naczynia takie jak słoje, miski i butelki mają kształt sprzyjający zbieraniu kondensatu, jeśli zostaną ustawione "dnem do dołu" (otworem do góry).
Odpowiedź "Dnem naczynia do góry." oznacza, że otwór naczynia jest skierowany w dół. Dzięki temu:
- kondensat nie zalega wewnątrz naczynia, tylko spływa grawitacyjnie,
- zmniejsza się ryzyko pozostania kropli wody po cyklu (problem tzw. mokrych pakietów lub wilgotnych powierzchni),
- ułatwione jest suszenie, bo nie tworzy się "kieszeń" wody ani pary uwięzionej w środku.
Odpowiedź "Dnem naczynia do dołu." jest nieprawidłowa, ponieważ ustawienie otworem do góry sprzyja gromadzeniu kondensatu. Nawet przy poprawnych parametrach cyklu obecność wody wewnątrz naczynia może pogarszać rezultat końcowy (wilgoć, zacieki) i utrudniać ocenę prawidłowego przebiegu procesu.
Odpowiedź "Wyłącznie na dolnej półce sterylizatora." jest błędna, bo dotyczy miejsca w komorze, a nie zasady ułożenia naczyń. Sam wybór półki nie rozwiązuje problemu zalegania kondensatu w naczyniu; istotniejszy jest kierunek ułożenia i zapewnienie drożności przepływu pary między elementami wsadu.
Odpowiedź "Naczynia tego typu nie mogą być sterylizowane w sterylizatorze parowym." wprowadza w błąd: takie wyroby mogą być sterylizowane, o ile są do tego przeznaczone i prawidłowo przygotowane oraz ułożone. W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: naczynia wydrążone ustawiaj tak, aby woda nie mogła się w nich zbierać.
