W rachunkowości obowiązuje zasada podwójnego zapisu: każda operacja gospodarcza jest ujmowana co najmniej na dwóch kontach, po przeciwnych stronach (Wn i Ma), tak aby zachować równowagę zapisów.
Rozróżnia się m.in. dwa podstawowe sposoby technicznego ujęcia operacji:
- Podwójny zapis prosty – gdy operacja dotyczy dokładnie dwóch kont: jednego po stronie Wn i jednego po stronie Ma (układ "1 do 1").
- Podwójny zapis złożony – gdy operacja obejmuje więcej niż dwa konta, np. jedno konto po stronie Wn i kilka kont po stronie Ma albo odwrotnie (układ "1 do wielu" lub "wiele do 1").
Jeżeli schemat księgowania pokazuje, że kwota operacji jest rozbita na kilka pozycji po jednej stronie (np. kilka kont po stronie Ma dla jednego Wn), oznacza to zapis złożony. Taki zapis jest typowy, gdy jedna operacja ma kilka składowych (np. różne rodzaje kosztów, różne źródła finansowania, podział na analityki).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do pytania o sposób zapisu operacji: "Zasadę istotności" i "Zasadę ciągłości" zalicza się do zasad rachunkowości (reguł prowadzenia rachunkowości i sporządzania sprawozdań), a nie do techniki dekretacji konkretnej operacji na kontach. Dlatego nawet jeśli te zasady są ważne w praktyce, nie opisują one schematu księgowania przedstawionego jako zapis na kontach.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić zapis prosty od złożonego, policz, ile kont występuje po stronie Wn i Ma. Dwa konta łącznie oznaczają zapis prosty; trzy lub więcej kont łącznie – zapis złożony.
