KWALIFIKACJA HAN2 - STYCZEŃ 2015

PYTANIE NR 13.
Który styl negocjacji zastosował handlowiec w opisanej sytuacji?
Ilustracja przedstawia fragment tekstu, który jest częścią pytania egzaminacyjnego związanego z kwalifikacją zawodową
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Styl kompromisu polega na tym, że obie strony częściowo ustępują, aby osiągnąć porozumienie "pośrodku" i zakończyć spór. W odróżnieniu od dominacji nie narzuca się warunków siłą, od unikania nie wycofuje się z rozmów, a od dostosowania nie rezygnuje się jednostronnie z własnych celów.

Pełne wyjaśnienie:

W negocjacjach handlowych styl kompromisu rozpoznaje się po tym, że strony dążą do szybkiego uzgodnienia warunków poprzez wymianę ustępstw. Typowe sygnały to: "ja obniżę cenę o X, jeśli Ty zwiększysz wolumen", "zgodzę się na dłuższy termin płatności, jeśli skrócimy termin dostawy", czyli rozwiązanie, w którym każdy coś zyskuje i każdy z czegoś rezygnuje.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego sposobu działania?

  • Dominacja to strategia wygrywam–przegrywasz: jedna strona forsuje swoje warunki, minimalizuje ustępstwa i wykorzystuje przewagę (np. groźba zerwania rozmów, twarde "albo tak, albo wcale"). Gdy w sytuacji widać wzajemne ustępstwa, nie jest to dominacja.
  • Unikanie oznacza odsuwanie konfliktu/negocjacji: brak decyzji, zmiana tematu, przekładanie rozmów, wycofanie. Jeśli handlowiec prowadzi rozmowę do uzgodnienia warunków, a nie "ucieka" od problemu, to nie jest unikanie.
  • Dostosowanie (ugodowość) to przegrywam–wygrywasz: jedna strona ustępuje, aby utrzymać relację lub uniknąć napięcia, często kosztem własnego interesu. W kompromisie ustępstwa są obustronne, więc nie jest to jednostronne dostosowanie.

Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić kompromis od dostosowania, zawsze sprawdź, czy ustąpiły obie strony. Jeśli tak — najczęściej jest to kompromis; jeśli tylko jedna — bardziej pasuje dostosowanie.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Styl kompromisu to sposób negocjowania, w którym obie strony rezygnują z części swoich oczekiwań, aby szybko osiągnąć porozumienie. Efektem jest rozwiązanie "pośrodku": nikt nie dostaje 100% tego, czego chce, ale rozmowy kończą się ustaleniem warunków.
W kompromisie ustępstwa są obustronne (handlowiec i klient coś oddają). W dostosowaniu ustępuje głównie jedna strona, często kosztem własnego interesu, aby utrzymać relację lub uniknąć konfliktu. Kluczowe jest pytanie: kto realnie zrezygnował z warunków?
Dominacja może dać krótkoterminowy zysk, ale często pogarsza relację i zwiększa ryzyko utraty klienta. W handlu liczy się powtarzalność współpracy, reputacja i negocjacje win-win. Jeśli styl polega na narzucaniu warunków i braku ustępstw, to jest to dominacja, nie kompromis.
Kompromis bywa użyteczny, gdy liczy się czas, a różnice stanowisk nie są krytyczne (np. drobna korekta ceny, termin dostawy, zakres usługi). Sprawdza się też wtedy, gdy strony mają porównywalną siłę przetargową i chcą zakończyć rozmowę konkretną umową.
Unikanie bywa uzasadnione, gdy temat jest mało ważny, emocje są zbyt wysokie lub brakuje danych i trzeba je zebrać. Nie jest jednak dobre, jeśli prowadzi do braku decyzji i utraty szansy sprzedażowej. W zadaniach egzaminacyjnych unikanie rozpoznasz po odkładaniu rozmów lub wycofaniu.
Typowe sygnały kompromisu to sformułowania typu: "spotkajmy się w połowie", "zrobię rabat, jeśli…", "zgodzę się na X, ale proszę o Y". Ważne jest, że pojawia się targowanie i wzajemna wymiana ustępstw, a nie jednostronne ustąpienie lub narzucenie warunków.
Kompromis może prowadzić do "średnich" rozwiązań, które nie są optymalne dla żadnej strony. Czasem strony zbyt szybko idą na ustępstwa zamiast poszukać lepszej opcji (np. współpracy/win-win). W praktyce warto najpierw zbadać potrzeby, a dopiero potem ustalać, z czego można zrezygnować.
Dostosowanie oznacza, że sprzedawca/handlowiec stawia na relację i spokój, często ustępując w sprawach istotnych dla siebie. Może to być dobre przy mało ważnych ustaleniach lub dla kluczowego klienta, ale nadmierne dostosowanie obniża marżę i może uczyć klienta "wymuszania" ustępstw.
Ucz się przez krótkie case studies: czytaj opisy i dopasowuj styl (dominacja, unikanie, dostosowanie, kompromis). Zrób sobie tabelę: "kto ustępuje?", "czy jest presja?", "czy rozmowa jest odkładana?". Na egzaminie najpierw zidentyfikuj zachowania, dopiero potem nazwę stylu.
Najczęstszy błąd to mylenie kompromisu z dostosowaniem: wystarczy, że ktoś ustąpi i od razu wybiera się "kompromis". Drugi błąd to ocenianie po tonie rozmowy (spokojnie = kompromis), zamiast po strukturze ustępstw. Poprawna metoda: sprawdź, czy obie strony coś oddały.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 43% zdających egzamin. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "Styl kompromisu polega na tym, że obie strony częściowo ustępują, aby osiągnąć porozumienie "pośrodku" i zakończyć spór."

Źródła:

  • Kilmann Diagnostics (TKI) – opis trybów konfliktu, strona "The Thomas-Kilmann Instrument (TKI)", https://kilmanndiagnostics.com/overview-thomas-kilmann-instrument-tki/ - dostęp 2026-02-18
  • Wikipedia (PL) – "Instrument Thomasa-Kilmann’a", https://pl.wikipedia.org/wiki/Instrument_Thomasa-Kilmann%E2%80%99a - dostęp 2026-02-18
  • Wikipedia (EN) – "Thomas–Kilmann Conflict Mode Instrument", https://en.wikipedia.org/wiki/Thomas%E2%80%93Kilmann_Conflict_Mode_Instrument - dostęp 2026-02-18

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z technik negocjacji i komunikacji w sprzedaży (podręczniki/zeszyty ćwiczeń dla technika handlowca)
  • Opis modelu Thomas–Kilmann (style reagowania w konflikcie) i przykłady zachowań
  • Ćwiczenia case study: krótkie opisy sytuacji i przypisanie stylu negocjacji

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego