Metoda biegunowa w tyczeniu polega na wyznaczeniu położenia punktu docelowego na podstawie obserwacji wykonanych ze stanowiska (tu: punkt W). Żeby wytyczyć punkt środkowy S w terenie, geodeta potrzebuje dwóch podstawowych informacji: kierunku do punktu S (zwykle wyrażonego jako kąt w poziomie lub kierunek/azymut odniesiony do linii nawiązania) oraz odległości ze stanowiska W do punktu S. Bez jednego z tych elementów tyczenie metodą biegunową nie jest jednoznaczne.
Drugą częścią wymagania są miary kontrolne. W praktyce tyczenia nie wystarcza samo "wyznaczenie" punktu – należy mieć możliwość sprawdzenia, czy punkt został odłożony poprawnie. Miara kontrolna to niezależna informacja, która pozwala zweryfikować położenie S, np. dodatkowa odległość lub kąt wynikający z innej relacji geometrycznej albo kontrola z innego nawiązania. Dzięki temu można wykryć typowe błędy terenowe: pomyłkę w nawiązaniu, błąd w odczycie kąta, złą stałą/pryzmat, czy niewłaściwe ustawienie instrumentu.
Odpowiedź "B." jest poprawna, ponieważ odnosi się do szkicu, który (zgodnie z kluczem) zawiera komplet danych tyczeniowych do wyznaczenia S z W metodą biegunową oraz dodatkowe dane kontrolne do sprawdzenia tego samego punktu. Pozostałe szkice są niepełne z punktu widzenia metody biegunowej: mogą prezentować elementy łuku (np. parametry geometryczne) bez bezpośredniego zestawu kąt–odległość ze stanowiska W albo nie zawierać niezależnych miar pozwalających na kontrolę położenia S.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o szkic do tyczenia zawsze sprawdź, czy da się z niego wykonać tyczenie "od razu w terenie": czy masz odniesienie kierunku (nawiązanie) + wielkość kierunkową + odległość oraz czy jest przewidziana kontrola. Jeśli brakuje któregoś z tych elementów, szkic nie spełnia wymagań zadania.
