W systemach zarządzania siecią (NMS) ważność alarmu (severity) służy do priorytetyzacji pracy administratora: co trzeba zrobić natychmiast, a co można zaplanować. W klasyfikacji opisywanej w kontekście (ITU-T X.733/X.736) poziomy typu Critical, Major, Minor, Warning różnią się nie tylko "wagą", ale też strategią działania.
Odpowiedź "Major." jest poprawna, ponieważ alarm Major dotyczy sytuacji, w której usługa jest wyraźnie zdegradowana (np. część użytkowników ma problem, spada wydajność, zanika część redundancji), więc trzeba działać pilnie, ale sensowne i oczekiwane jest wykonanie dokładnej diagnozy: analiza logów, korelacja zdarzeń, ustalenie pierwotnej przyczyny (root cause) i dopiero wdrożenie właściwego rozwiązania.
- "Critical." jest błędne w tym pytaniu, bo alarm krytyczny zwykle oznacza całkowitą niedostępność usługi lub stan bezpośrednio zagrażający jej ciągłości. Wtedy priorytetem jest natychmiastowe przywrócenie działania (obejście, przełączenie, rollback), a szczegółowa diagnoza bywa wykonana dopiero po stabilizacji.
- "Minor." jest błędne, bo wskazuje na problem o niewielkim wpływie na usługę. Takie zdarzenia często można obsłużyć w trybie planowym, bez presji pilnej, pogłębionej diagnostyki.
- "Warning." jest błędne, ponieważ jest to zwykle ostrzeżenie o potencjalnym ryzyku lub trendzie (np. zbliżające się przekroczenie progu), a nie incydent wymagający natychmiastowego rozwiązywania; częściej inicjuje obserwację i działania prewencyjne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się sformułowanie "dokładnie zdiagnozować i rozwiązać problem", zwykle nie chodzi o stan "gaszenia pożaru" typowy dla awarii krytycznej, tylko o pilny incydent, w którym analiza przyczyn jest kluczowa — czyli Major.
