Naświetlanie stykowe (kontaktowe) polega na tym, że obraz z diapozytywu (filmu) jest przenoszony na płytę dzięki bezpośredniemu kontaktowi filmu z warstwą światłoczułą płyty. Kluczowe są tu dwa cele: (1) uzyskanie możliwie idealnego przylegania filmu do płyty na całej powierzchni oraz (2) stabilny docisk i osłona układu, aby uniknąć przesunięć i niepożądanego dopływu światła.
Układ "fartuch, płyta, diapozytyw, szyba" odzwierciedla typowy stos warstw w kopioramie poziomej, w którym:
- płyta stanowi element naświetlany,
- diapozytyw musi przylegać do płyty, bo każda szczelina pogarsza ostrość i może powodować podświetlenia,
- szyba pełni rolę stabilnego elementu dociskowego (zapewnia równomierne dociśnięcie całego zestawu),
- fartuch jest elementem pomocniczym układu (osłonowym/dociskowym) i powinien znaleźć się w miejscu wynikającym z konstrukcji naświetlarki, tak aby wspierać szczelność oraz prawidłowy docisk.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo rozdzielają elementy, które powinny współpracować w najściślejszym kontakcie (płyta i diapozytyw), albo ustawiają elementy dociskowe/osłonowe w sposób, który utrudnia stabilne dociśnięcie i zwiększa ryzyko błędów (np. lokalne odstawanie filmu, mikroruchy podczas zamykania ramy, spadek ostrości rastra i krawędzi).
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: film ma stykać się z płytą, a nad nimi powinien znaleźć się element zapewniający równy docisk; pozostałe elementy układa się zgodnie z ich funkcją osłonowo-uszczelniającą w danym typie urządzenia.
