W takim zadaniu kluczowe jest, aby odczytać z rysunku kierunki prądów oraz to, które elementy należą do danego oczka (pętli) i które są wspólne dla obu oczek.
I prawo Kirchhoffa (KCL) stosuje się w węźle: suma algebraiczna prądów w węźle wynosi zero. Przy typowej konwencji znaków prądy wpływające do węzła przyjmuje się dodatnio, a wypływające ujemnie. Jeżeli na schemacie I1 i I2 są skierowane do węzła górnego, a I3 z węzła wypływa w dół, to równanie węzłowe ma postać zgodną z relacją: I1 + I2 − I3 = 0.
II prawo Kirchhoffa (KVL) zapisuje się osobno dla każdego oczka. Wybiera się kierunek obiegu oczka i sumuje przyrosty/spadki napięcia na elementach wzdłuż tej pętli tak, aby suma algebraiczna wynosiła zero. Rezystory wnoszą spadek napięcia zależny od prądu, a znak tego spadku zależy od tego, czy obchodzimy element zgodnie z kierunkiem prądu (wtedy spadek zapisuje się zwykle z minusem), czy przeciwnie.
W rozpatrywanym obwodzie są dwa oczka oraz gałąź wspólna z rezystorem R3, przez który płynie prąd I3. Dlatego w równaniach oczkowych R3 nie może "zniknąć" ani pojawić się w złym oczku – musi zostać ujęty zgodnie z tym, że leży na drodze zamkniętej pętli i powoduje spadek napięcia zależny od prądu w tej gałęzi.
Odpowiedzi niepoprawne zwykle odpowiadają typowym pomyłkom:
- odwrócenie znaków w równaniu węzłowym (traktowanie prądu wypływającego jak wpływającego),
- zły znak spadków napięcia na rezystorach wynikający z nieuwzględnienia kierunku prądu względem obiegu oczka,
- pominięcie rezystora wspólnego (R3) w jednym z równań albo wpisanie go w miejscu, gdzie nie należy,
- niekonsekwencja: inne znaki w dwóch równaniach dla elementów, które powinny być zapisywane według tej samej przyjętej konwencji.
Najlepsza strategia egzaminacyjna: najpierw zapisz KCL w jednym węźle (z kierunkami prądów z rysunku), a potem osobno KVL dla lewego i prawego oczka, pilnując spójnej konwencji znaków. Dopiero na końcu porównaj uzyskany zestaw z podanymi wariantami.
