"Zrzucanie kąta" otworu (zmniejszanie inklinacji i tendencja do powrotu w stronę pionu) uzyskuje się typowo przez zastosowanie układu wahadłowego (pendulum assembly) dolnego zestawu wiertniczego (BHA).
Mechanizm działania polega na tym, że nad świdrem pozostawia się długi niepodparty odcinek (zwykle z obciążnikami), który pod wpływem grawitacji działa jak wahadło i wytwarza trend "drop" – ogranicza narastanie kąta i sprzyja jego redukcji.
Najważniejszy wyróżnik konstrukcyjny układu wahadłowego to brak stabilizatora nadświdrowego (czyli stabilizatora umieszczonego bezpośrednio nad świdrem). Pierwszy stabilizator znajduje się dopiero w większej odległości od świdra, dzięki czemu odcinek między świdrem a stabilizatorem może "pracować" jak wahadło.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "A", ponieważ przedstawia konfigurację z jednym stabilizatorem umieszczonym wysoko oraz długim odcinkiem bez stabilizacji tuż nad świdrem.
Pozostałe schematy są niepoprawne, ponieważ zawierają stabilizator nadświdrowy (umieszczony bezpośrednio przy świdrze). Taki element usztywnia dolną część BHA i typowo:
- sprzyja utrzymywaniu kąta (układ bardziej "packed"/sztywny, wiele punktów podparcia), albo
- może sprzyjać nabieraniu kąta w układach dźwigniowych (gdy pojedynczy stabilizator jest blisko świdra).
Typowy błąd na egzaminie to założenie, że "więcej stabilizatorów = lepsze prostowanie". W praktyce jest odwrotnie: im bliżej świdra jest stabilizacja i im więcej punktów podparcia, tym układ jest sztywniejszy i mniej "wahadłowy", czyli gorzej nadaje się do zrzucania kąta.
