W doborze układu szablonów kluczowe są dwa niezależne kryteria: liczba rozmiarów w rozkładzie oraz kierunkowość materiału.
Flausz (tkanina wełniana typu flausz) ma zwykle wyraźną okrywę włosową. W praktyce oznacza to, że ułożenie elementów "z włosem" i "pod włos" może dawać różnice w odbiorze barwy i połysku. Dlatego w rozkroju stosuje się układ jednokierunkowy, czyli wszystkie elementy są zorientowane zgodnie z jednym, ustalonym kierunkiem nitki prostej i kierunkiem okrywy.
Drugą informacją w pytaniu jest produkcja wykrojów w trzech rozmiarach. Gdy w jednym rozkładzie uwzględnia się kilka rozmiarów, typowo stosuje się układ łączony, bo pozwala łączyć szablony różnych rozmiarów w jednym układzie, co ułatwia organizację produkcji i może poprawić wykorzystanie materiału (oczywiście w granicach ograniczeń kierunkowości).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Łączony, jednokierunkowy."
- Odpowiedź "Łączony, dwukierunkowy." jest nieprawidłowa, bo dwukierunkowość (odwracanie części elementów) może powodować widoczne różnice na tkaninie z włosem.
- Odpowiedź "Pojedynczy, dwukierunkowy." jest nieprawidłowa z dwóch powodów: nie uwzględnia pracy na kilku rozmiarach w jednym rozkładzie i dodatkowo ignoruje kierunek włosa.
- Odpowiedź "Pojedynczy, jednokierunkowy." zachowuje kierunek materiału, ale nie odpowiada na potrzebę łączenia trzech rozmiarów w jednym układzie, dlatego nie jest najlepszym doborem w kontekście pytania.
Wskazówka egzaminacyjna: w treści zadań o rozkroju wyszukuj słowa typu flausz, aksamit, sztruks, futro, welur – często sygnalizują materiał kierunkowy i konieczność jednokierunkowego układu.
