W kompostowaniu kluczowe jest, aby materiał wejściowy (wsad) nie wprowadzał do procesu trwałych zanieczyszczeń, które później trafią do kompostu i do środowiska. Dlatego poprawna jest odpowiedź "Brak metali ciężkich." Metale ciężkie (np. ołów, kadm, rtęć) są groźne, ponieważ mogą się akumulować w glebie i organizmach, a kompost jest zwykle stosowany jako polepszacz gleby lub nawóz organiczny. Jeśli wsad jest zanieczyszczony metalami ciężkimi, nawet prawidłowo przeprowadzony proces biologiczny nie "usunie" ich z produktu.
Odpowiedź "Wysokie uwodnienie." nie jest warunkiem, który muszą spełniać odpady. Zbyt duża wilgotność może wręcz pogarszać napowietrzenie pryzmy i sprzyjać procesom beztlenowym (zapachy, spadek jakości), więc nie można traktować jej jako wymogu koniecznego.
Odpowiedź "Zawartość próchnicy." opisuje raczej cechę materiału już przetworzonego (dojrzałego kompostu/humusu) niż warunek wstępny dla odpadów przeznaczonych do kompostowania. Odpady biodegradowalne mogą mieć różny skład, a próchnica jest wynikiem przemian materii organicznej.
Odpowiedź "Niska zawartość bakterii." jest sprzeczna z istotą procesu: kompostowanie to rozkład prowadzony przez mikroorganizmy. Zbyt mała aktywność mikrobiologiczna nie jest zaletą, tylko problemem technologicznym (wolniejszy rozkład, ryzyko niepełnej stabilizacji materiału).
W praktyce warto pamiętać, że wymagania dla wsadu i dla kompostu bywają formułowane różnie (np. pod kątem zanieczyszczeń chemicznych i fizycznych). Na egzaminie najczęściej chodzi o zasadę ogólną: do kompostowania powinny trafiać odpady biodegradowalne możliwie czyste, bez substancji toksycznych i trwałych zanieczyszczeń.
