W bibliografii pojawia się dużo krótkich, precyzyjnych informacji (nazwiska autorów, tytuły, wydawcy, miejsca i daty). Taki zapis ma być przede wszystkim szybki do odczytania i jednoznaczny. Z tego powodu w zrębie głównym bibliografii stosuje się kroje neutralne, o dobrej czytelności, w typowych stopniach tekstowych (często ok. 10–12 pt), a kluczowa jest spójność z resztą dokumentu.
Odpowiedź "Czcionka ręcznie pisana o wielkości 12 punktów" jest najmniej odpowiednia, ponieważ kroje imitujące pismo odręczne mają zwykle nieregularne kształty liter, gorszą rozróżnialność znaków i silny, ozdobny charakter. To spowalnia czytanie oraz utrudnia "skanowanie" bibliografii wzrokiem (np. wyszukiwanie nazwiska lub roku). Dodatkowo taki krój nadaje dokumentowi ton nieformalny, co kłóci się z bibliografią jako elementem uporządkowanej informacji.
- Opcja "Czcionka szeryfowa o wielkości 12 punktów" może być dobrym wyborem, szczególnie w druku, gdzie szeryfy często wspierają czytelność w dłuższych fragmentach tekstu.
- Opcja "Czcionka bezszeryfowa o wielkości 12 punktów" również bywa właściwa, zwłaszcza w materiałach cyfrowych, gdzie proste kształty liter dobrze sprawdzają się na ekranach.
- Opcja "Czcionka szeryfowa o wielkości 11 punktów" nadal mieści się w typowym zakresie dla tekstu ciągłego i może być poprawna, o ile zachowana jest spójność typograficzna całego dokumentu.
Na egzaminie warto pamiętać prostą zasadę: w bibliografii unikaj krojów ozdobnych i "charakterystycznych", a wybieraj kroje neutralne (szeryfowe lub bezszeryfowe) oraz stopień zapewniający komfort czytania.
