Granice wybuchowości (DGW i GGW) określają, przy jakim stężeniu gazu palnego w powietrzu mieszanina staje się zdolna do wybuchu po pojawieniu się źródła zapłonu.
- Poniżej DGW mieszanina jest "za uboga" w paliwo – nawet przy iskrze wybuch nie nastąpi.
- Powyżej GGW mieszanina jest "za bogata" – brakuje tlenu, więc również nie dochodzi do wybuchu.
W pytaniu podano zakres 12,5–74,0% obj.. To przedział o bardzo dużej rozpiętości (ponad 60 punktów procentowych), charakterystyczny dla niektórych gazów, w tym tlenku węgla (CO). Dla CO w danych normowych i kartach charakterystyki spotyka się wartości rzędu DGW ok. 10,9% oraz GGW ok. 74–76%, więc podany przedział najlepiej do niego pasuje.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wodór ma także szeroki zakres wybuchowości, ale jego dolna granica jest wyraźnie niższa (około 4% obj.), więc nie odpowiada wartości 12,5% jako dolnej granicy.
- Metan ma zdecydowanie węższy zakres (rzędu kilku–kilkunastu procent), typowo około 4,4–17% obj.; w praktyce górniczej często mówi się o strefie szczególnego zagrożenia, ale nie jest to zakres tak szeroki jak 12,5–74%.
- Siarkowodór jest istotny głównie jako gaz silnie toksyczny; jego parametry palności nie odpowiadają podanemu przedziałowi 12,5–74%.
Kontekst górniczy: w eksploatacji podziemnej znajomość DGW/GGW ma znaczenie praktyczne przy ocenie atmosfery w wyrobiskach, ustawianiu progów alarmowych czujników oraz podejmowaniu decyzji wentylacyjnych. CO jest szczególnie podstępny, bo jest bezbarwny i bezwonny, a jednocześnie może tworzyć mieszaniny wybuchowe w szerokim zakresie stężeń.
