W układzie regulacji automatycznej kluczowe jest rozróżnienie między warunkiem koniecznym działania a parametrami jakości regulacji. Warunkiem koniecznym, aby układ mógł pracować poprawnie przy zmianach wartości zadanej (np. skokach lub zmianach w szerokim zakresie), jest stabilność. Układ stabilny po zaburzeniu lub zmianie zadania dąży do stanu ustalonego (lub do ograniczonego przebiegu), zamiast "rozbiegać się".
Odpowiedź "Stabilność." jest poprawna, ponieważ układ niestabilny może wykazywać narastające oscylacje albo nieograniczony wzrost sygnałów. W takiej sytuacji nie da się mówić o działaniu "w pełnym zakresie" zmian wartości zadanej, bo dla części zmian układ przestaje spełniać funkcję regulacji (a często również przekracza ograniczenia wykonawcze).
Pozostałe odpowiedzi opisują jakość odpowiedzi, ale nie są warunkiem koniecznym istnienia poprawnej pracy:
- "Minimalne przeregulowanie." – przeregulowanie może być większe lub mniejsze; ważne, by odpowiedź była ograniczona i nie narastała. Układ może być stabilny, a jednocześnie mieć zauważalne przeregulowanie.
- "Minimalny czas regulacji." – szybka regulacja jest pożądana, ale stabilny układ może regulować wolniej i nadal poprawnie działać.
- "Zerowy uchyb w stanie ustalonym." – w wielu układach dopuszcza się niezerowy uchyb (np. przy regulacji proporcjonalnej bez całkowania). Brak uchybu jest celem projektowym, ale nie jest konieczny do tego, by układ był zdolny do pracy w szerokim zakresie.
W praktyce mechatronika (napędy, pozycjonowanie, układy temperatury, ciśnienia) najpierw zapewnia się stabilność, a dopiero później poprawia parametry jakościowe poprzez dobór struktury regulatora i nastaw.
