Przygotowanie węgla do spalania w kotle energetycznym polega na takim rozdrobnieniu paliwa, aby uzyskać odpowiednią frakcję (często pył) oraz na zapewnieniu warunków, które umożliwią stabilne podawanie paliwa do paleniska. Dla węgla brunatnego istotną cechą eksploatacyjną jest zwykle duża wilgotność, która utrudnia uzyskanie wymaganej jakości pyłu i może pogarszać transport oraz zapłon.
Odpowiedź "Wentylatorowy." jest właściwa, ponieważ młyn wentylatorowy jest typowo łączony z intensywnym przepływem czynnika susząco-transportującego i z pracą w układach, gdzie oprócz samego mielenia ważne jest sprawne suszenie i unoszenie/transport rozdrobnionego paliwa. Taki charakter pracy odpowiada wymaganiom, jakie często stawia paliwo o podwyższonej wilgotności.
- "Walcowy." – sama nazwa nie wskazuje na cechy szczególnie korzystne dla wilgotnego paliwa; wybór bywa efektem skojarzenia z rozdrabnianiem przez zgniatanie, ale w praktyce dobór zależy od konkretnego układu kotła i sposobu przygotowania paliwa.
- "Bębnowo-kulowy." – młyny kulowe kojarzą się z rozdrabnianiem przez uderzanie i ścieranie, jednak nie jest to automatycznie najlepsza opcja dla węgla brunatnego; częsty błąd polega na utożsamieniu "kulowy = zawsze do pyłu".
- "Pierścieniowo-kulowy." – podobnie jak inne konstrukcje kulowe może być stosowany do mielenia, ale bez dodatkowej wiedzy o układzie suszenia i wymaganym reżimie pracy nie jest najbardziej typowym wyborem dla paliwa o wysokiej wilgotności w ujęciu szkolnym.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: dla paliw bardziej wilgotnych kluczowe jest nie tylko rozdrobnienie, ale też efektywne suszenie oraz transport pyłu w strumieniu gazu. To często kieruje dobór w stronę rozwiązań "wentylatorowych", a nie w stronę wyboru wyłącznie na podstawie skojarzeń z elementami mielącymi.
