Rozmiar pliku dźwiękowego przy tej samej długości materiału zależy głównie od tego, czy sygnał jest zapisany nieskompresowany (lub bezstratnie), czy też skomprymowany stratnie, oraz od parametrów takich jak liczba kanałów, częstotliwość próbkowania i głębia bitowa.
Odpowiedź "aiff" jest poprawna, ponieważ AIFF w praktyce produkcyjnej bardzo często przenosi dźwięk PCM bez kompresji. Taki zapis przechowuje próbki sygnału wprost, więc ilość danych na sekundę jest wysoka. Dla 1 godziny materiału oznacza to duży plik, zwłaszcza w typowych ustawieniach studyjnych (stereo, 44,1/48 kHz, 16/24 bity).
Pozostałe propozycje odnoszą się do rozwiązań kojarzonych z kompresją lub nie są typowymi, jednoznacznymi formatami plików audio używanymi jako standard eksportu master:
- "mp3Pro" – to wariant kodowania z rodziny MP3 (kompresja stratna). Z założenia jego celem jest zmniejszenie danych przy zachowaniu akceptowalnej jakości, więc plik będzie mniejszy niż nieskompresowany PCM.
- "mpeg2" – MPEG-2 jest przede wszystkim rodziną standardów kodowania multimediów (często kojarzoną z wideo i strumieniami). W typowym rozumieniu egzaminacyjnym nie będzie to większy plik audio niż nieskompresowany AIFF, bo zakłada użycie kompresji.
- "gt" – nie jest powszechnie rozpoznawalnym standardowym rozszerzeniem pliku audio w praktyce montażu dźwięku, więc jako dystraktor może wprowadzać wątpliwość, ale nie zmienia zasady: największy rozmiar przy tej samej długości ma zapis nieskompresowany.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wśród opcji jest format/rozszerzenie kojarzone z PCM (WAV/AIFF) oraz formaty stratne, to największy rozmiar będzie miał PCM. Jeśli pytanie doprecyzowuje parametry (kanały, kHz, bity), można dodatkowo porównywać "ilość danych na sekundę", ale tutaj wystarcza rozróżnienie kompresji.
