W pytaniu kluczowe jest rozpoznanie, że PCM (Pulse Code Modulation) opisuje sposób reprezentacji sygnału audio w postaci próbek o określonej częstotliwości próbkowania i rozdzielczości bitowej. Taki zapis jest typowy dla materiałów przeznaczonych do dalszej obróbki (montażu, miksu, masteringu), ponieważ nie wprowadza charakterystycznych strat wynikających z kompresji stratnej.
.aif (AIFF) jest formatem, który w praktyce bardzo często zawiera dźwięk zapisany jako próbki w schemacie PCM, dlatego w zestawieniu odpowiedzi to on odpowiada na pytanie o kodowanie PCM.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- .mp3 – kojarzy się z dystrybucją plików muzycznych i niemal zawsze oznacza kompresję stratną. Wybór tej opcji bywa efektem "heurystyki popularności": skoro MP3 jest najczęściej spotykane, wydaje się poprawne.
- .wma – podobnie jak MP3 jest typowo formatem z kompresją (często stratną), używanym do dystrybucji, a nie do bezpośredniego zapisu surowych próbek.
- .mp4 – to przede wszystkim kontener multimedialny. Kontener nie jest tym samym co metoda kodowania dźwięku: w MP4 można spotkać różne ścieżki audio (zależnie od zastosowanego kodeka), więc samo rozszerzenie nie wskazuje na PCM.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedzi mieszają "formaty kojarzone z surowym zapisem" z "formatami dystrybucyjnymi", to PCM najczęściej będzie powiązane z formatem używanym w produkcji/archiwizacji, a nie z typowym formatem internetowym.
