Wielkość pożaru nie jest oceniana "na oko", lecz poprzez kwalifikację według zdefiniowanych kryteriów zależnych od rodzaju obiektu. W praktyce spotyka się podejścia oparte na:
- kryteriach powierzchniowych (np. rozległość terenu objętego pożarem),
- kryteriach kubaturowych (np. objętość przestrzeni objętej pożarem w obiektach kubaturowych),
- kryteriach operacyjnych (np. skala użytych sił i środków – liczba prądów gaśniczych, zapotrzebowanie na wodę, konieczność budowy magistrali itp.).
Odpowiedź "Składowiska opon o powierzchni 700 m2." jest poprawna, ponieważ w zastosowanej klasyfikacji dla tego rodzaju pożaru to właśnie parametr powierzchni składowiska jest kluczowym miernikiem skali zdarzenia, a wskazana wartość odpowiada kategorii pożaru dużego.
Odpowiedź "Magazynu makulatury o kubaturze 1400 m3." jest niepoprawna w tym ujęciu, ponieważ sama kubatura (choć istotna dla obiektów zamkniętych) nie musi spełniać progu przypisanego do pożaru dużego; dodatkowo materiał (makulatura) może sugerować szybki rozwój, ale klasyfikacja opiera się na kryterium, a nie na intuicji o "groźności".
Odpowiedź "Lasów, upraw, traw, torfowisk lub nieużytków, o powierzchni ponad 100 ha." bywa myląca, bo dotyczy innego rodzaju pożarów (terenowych) i innych progów; duże liczby w hektarach często prowokują wybór na zasadzie "największa wartość = duży pożar", co jest typowym błędem egzaminacyjnym.
Odpowiedź "Odwiertu gazu ziemnego, gdy podczas działań podano 10 prądów gaśniczych." jest niepoprawna, bo liczba prądów jest wskaźnikiem działań, ale nie zawsze stanowi formalne kryterium kwalifikacji wielkości pożaru dla danego typu zdarzenia. W rozpoznaniu ważne jest dopasowanie miernika (powierzchnia/kubatura/operacje) do rodzaju obiektu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj typ pożaru (terenowy, kubaturowy, składowisko/instalacja), potem dobierz właściwą miarę (ha, m2, m3, siły i środki), a dopiero na końcu porównuj z progami klasyfikacji.
