Przewodność właściwa (oznaczana zwykle jako σ) jest miarą zdolności materiału do przewodzenia prądu elektrycznego. Podaje się ją w jednostkach S/m (siemens na metr). Jest ona ściśle związana z oporem właściwym (rezystywnością) ρ relacją odwrotną: σ = 1/ρ. W praktyce elektrotechnicznej wysoka przewodność oznacza mniejsze straty mocy i mniejsze spadki napięcia przy danym przekroju przewodnika.
Odpowiedź "Miedź" jest poprawna, ponieważ w temperaturze odniesienia ok. 20°C miedź należy do najlepszych przewodników elektrycznych i ma wyższą przewodność niż aluminium, stal oraz typowe stopy oporowe. Dlatego miedź jest powszechnie stosowana w instalacjach (żyły przewodów), w uzwojeniach maszyn oraz w szynach zbiorczych, gdzie liczą się niskie straty i dobra przewodność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Aluminium" jest dobrym przewodnikiem, ale jego przewodność jest istotnie niższa niż miedzi. W praktyce oznacza to, że aby uzyskać podobne parametry elektryczne jak dla miedzi, zwykle trzeba zastosować większy przekrój. Aluminium wybiera się często w liniach napowietrznych ze względu na mniejszą masę.
- "Stal" ma dużo gorszą przewodność niż miedź i aluminium. Domieszki oraz struktura materiału zwiększają rozpraszanie elektronów, co podnosi opór właściwy. Stal wykorzystuje się częściej konstrukcyjnie lub w elementach pomocniczych, a nie jako podstawowy materiał na przewodniki robocze.
- "Chromonikielina" (stop z grupy Ni-Cr) jest typowym stopem oporowym – projektowanym tak, aby mieć wysoką rezystywność i stabilność cieplną. Z tego powodu ma bardzo niską przewodność i stosuje się ją m.in. w grzałkach i elementach rezystancyjnych, a nie do przesyłu prądu z małymi stratami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się stop oporowy (np. chromonikielina), zwykle będzie on "najgorszym przewodnikiem", a wybór najlepszego przewodnika rozstrzyga się wtedy między miedzią a aluminium.
