Tyłozgryz z retruzją siekaczy górnych to wada zgryzu klasyfikowana jako II klasa Angle’a, oddział 2. Jej istotą jest połączenie dwóch cech:
- Relacja tylna w płaszczyźnie strzałkowej (czyli tyłozgryz) – żuchwa jest ustawiona bardziej ku tyłowi względem szczęki niż w zgryzie prawidłowym.
- Retruzja siekaczy górnych – siekacze, zwłaszcza centralne, są nachylone podniebiennie, co klinicznie często daje wrażenie ich cofnięcia.
Dlatego odpowiedź "Górne siekacze są cofnięte względem dolnych zębów, a zgryz jest tylny." najlepiej oddaje charakter tej wady: wskazuje zarówno ustawienie strzałkowe (tyłozgryz), jak i cechę siekaczy (retruzja).
Odpowiedź "Dolne siekacze są wysunięte przed górne zęby." opisuje sytuację typową dla przodozgryzu lub zgryzu krzyżowego w odcinku przednim, a nie dla II klasy. To częsty błąd wynikający z utożsamiania każdej wady strzałkowej z "wysunięciem" jednego łuku bez oceny relacji tylnej.
Odpowiedź "Górne siekacze są nadmiernie wychylone do przodu." pasuje do II klasy oddziału 1 (protruzja siekaczy górnych), czyli wady podobnej klasowo, ale o przeciwnym ustawieniu osi siekaczy. Na egzaminach to typowy "pułapkowy" dystraktor, bo dotyczy tej samej klasy Angle’a, lecz innego oddziału.
Odpowiedź "Zęby boczne są ustawione w linii prostej bez przesunięć." nie charakteryzuje wady w płaszczyźnie strzałkowej; sugeruje raczej brak istotnych nieprawidłowości lub opis nieadekwatny do klasyfikacji Angle’a.
W praktyce higienistka stomatologiczna może wychwycić tę wadę podczas oceny zgryzu: zwraca uwagę na relację zębów bocznych (II klasa) oraz wygląd/ustawienie siekaczy górnych (retruzja) i w razie potrzeby kieruje pacjenta do ortodonty.
