Nawierzchnia żwirowa to nawierzchnia niejednorodna, w której warstwą użytkową (ścieralną) jest kruszywo – najczęściej żwir lub mieszanka kruszyw mineralnych. Na schematach przekrojów konstrukcyjnych odróżnia ją to, że na samej górze nie widać jednolitej płyty ani spójnej, ciągłej warstwy o charakterze "monolitu". Zamiast tego pokazana jest warstwa ziarnista.
Dlaczego odpowiedź "A" jest właściwa? Ponieważ schemat wskazuje na fragment drogi/ścieżki, w którym warstwa wierzchnia jest wykonana z materiału sypkiego (kruszywa). W typowym rozwiązaniu (spotykanym w parkach i ogrodach) pod żwirem znajduje się warstwa nośna z kruszywa o większej nośności (podbudowa) oraz odpowiednio przygotowane podłoże (koryto). Często występują też elementy ograniczające, np. obrzeża, które zapobiegają rozsypywaniu się żwiru na boki.
- Odpowiedzi przedstawiające nawierzchnię asfaltową są błędne, bo asfalt na przekroju zwykle jest pokazany jako ciągła warstwa bitumiczna (jednolita, nieziarnista), a nie sypkie kruszywo.
- Odpowiedzi przedstawiające nawierzchnię betonową są błędne, bo beton jest zwykle pokazany jako jednolita płyta o stałej grubości (monolit), często z podkładem, ale bez "ziarnistej" warstwy ścieralnej.
- Odpowiedzi przedstawiające nawierzchnię z kostki/płyt są błędne, bo widać w nich elementy drobnowymiarowe (kostki/płyty) oraz wyraźną podsypkę pod nimi, a warstwa wierzchnia nie jest żwirem.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz najpierw na warstwę wierzchnią (czy jest ziarnista czy monolityczna), a dopiero potem na podbudowę i obrzeża. To najszybciej pozwala odróżnić żwir od asfaltu, betonu oraz kostki/płyt.
