W sieciach lokalnych (LAN) bardzo często stosuje się adresy prywatne IPv4, czyli takie, które mogą być używane wewnątrz organizacji bez rejestracji w Internecie i nie są rutowane w publicznej sieci. Zostały one zarezerwowane w dokumencie RFC 1918.
RFC 1918 definiuje trzy pule prywatne:
- 10.0.0.0 – 10.255.255.255 (10/8) – duża przestrzeń, często spotykana w sieciach korporacyjnych.
- 172.16.0.0 – 172.31.255.255 (172.16/12) – zakres pośredni, często wybierany w średnich sieciach.
- 192.168.0.0 – 192.168.255.255 (192.168/16) – bardzo popularny w sieciach domowych i SOHO.
Z tego powodu odpowiedzi zawierające te trzy zakresy są poprawnymi przykładami adresów przeznaczonych do użytku w sieciach lokalnych jako adresacja prywatna. Natomiast 20.10.0.0 – 20.10.0.255 nie jest częścią żadnej z pul prywatnych RFC 1918, więc nie jest "przeznaczony" do swobodnego użycia w LAN jako adresacja prywatna.
W praktyce, gdy hosty z adresami prywatnymi mają korzystać z Internetu, na routerze brzegowym stosuje się NAT (Network Address Translation), który tłumaczy adresy prywatne na adres publiczny. Typowy błąd na egzaminie to przeoczenie słowa "NIE" w treści i wybranie jednego z zakresów prywatnych zamiast publicznego. Drugi częsty błąd to zła pamięć granic puli 172.16–172.31 i dopisywanie do niej 172.32.x.x, które nie jest adresem prywatnym RFC 1918.