Kanał dystrybucji opisuje drogę produktu od producenta do konsumenta. Może być bezpośredni (bez pośredników) albo pośredni (z udziałem kolejnych podmiotów, np. agentów, hurtowni i detalistów). "Długość" kanału w praktyce oznacza liczbę szczebli/pośredników.
Przy sprzedaży pieczarek istotna jest cecha produktu: nietrwałość. Pieczarki mają ograniczony czas przydatności, wymagają sprawnej logistyki (często chłodniczej) i szybkiej rotacji. Z tego powodu preferuje się krótkie kanały dystrybucji, bo każdy dodatkowy pośrednik zwykle oznacza:
- wydłużenie czasu dostawy,
- kolejny przeładunek i wzrost ryzyka uszkodzeń,
- większe ryzyko pogorszenia jakości,
- trudniejsze utrzymanie ciągłości warunków (np. temperatury),
- większą liczbę punktów potencjalnych opóźnień.
Dlatego poprawny jest wariant C: Producent → Handel detaliczny → Konsument. To kanał krótki (jeden pośrednik), który w typowych warunkach pozwala możliwie szybko wprowadzić towar na półkę sklepową i sprzedać go konsumentowi.
Dlaczego pozostałe warianty są mniej właściwe?
- A: zawiera najwięcej ogniw (m.in. hurt i agentów), więc maksymalnie wydłuża drogę produktu i zwiększa ryzyko spadku jakości.
- B: mimo braku agentów nadal zawiera hurt, czyli dodatkowy szczebel pośredni, a więc dodatkowy czas i przeładunek.
- D: dodaje agenta/pośrednika przed detalistą, co również wydłuża kanał i zwiększa liczbę operacji logistycznych.
W praktyce dla produktów świeżych (np. warzywa, mięso, ryby, nabiał) często spotyka się sprzedaż bezpośrednią do odbiorców instytucjonalnych lub współpracę z detalistami/sieciami, właśnie po to, by skrócić drogę produktu do klienta końcowego.
