Dobór krystalizatora do wytwarzania krystalicznego siarczanu(VI) amonu powinien wynikać z tego, jak ma powstać przesycenie i jak będzie utrzymywana stabilna kinetyka zarodkowania oraz wzrostu kryształów. W praktyce przemysłowej, gdy celem jest uzyskanie produktu krystalicznego o możliwie powtarzalnej granulacji, korzystne są krystalizatory, które:
- pozwalają wytwarzać przesycenie w sposób kontrolowany (np. przez odparowanie wody, często także pod obniżonym ciśnieniem),
- zapewniają intensywne mieszanie lub wymuszoną cyrkulację zawiesiny,
- umożliwiają utrzymanie kryształów w zawieszeniu i ograniczenie lokalnych stref bardzo dużego przesycenia (co zmniejsza ryzyko "mączki" krystalicznej),
- ułatwiają odbiór kryształów i współpracę z urządzeniami do odwadniania (filtracja/wirowanie) oraz suszenia.
Odpowiedź "B" odpowiada krystalizatorowi właściwemu dla takiego celu technologicznego, tj. ukierunkowanemu na krystalizację prowadzoną w sposób ciągły lub półciągły z dobrą kontrolą warunków w aparacie.
Pozostałe propozycje bywają nieadekwatne, gdy są przeznaczone głównie do innych mechanizmów wytwarzania przesycenia (np. wyłącznie chłodzenie przy małej intensywności mieszania) albo do procesów, w których nie uzyskuje się stabilnej, powtarzalnej granulacji i łatwo o nadmierne zarodkowanie. Częstą wadą niewłaściwie dobranego krystalizatora jest też zwiększona skłonność do inkrustacji na ściankach i elementach wymiany ciepła, co pogarsza wymianę ciepła, destabilizuje proces i podnosi koszty mycia.
W przygotowaniu do egzaminu warto ćwiczyć: (1) rozróżnianie krystalizacji wyparnej i chłodniczej, (2) wpływ mieszania/cyrkulacji na wielkość kryształów, (3) powiązanie krystalizacji z etapami separacji i suszenia w węźle technologicznym.
