W pojazdach samochodowych spotyka się wiele materiałów podlegających odzyskowi i recyklingowi, ale tylko część z nich stanowi odpady niebezpieczne (czyli takie, które ze względu na właściwości mogą stwarzać istotne ryzyko dla zdrowia ludzi lub środowiska).
Ołów jest metalem ciężkim o udokumentowanej toksyczności. W motoryzacji najczęściej kojarzy się go z akumulatorami kwasowo-ołowiowymi (ołów w płytach, a dodatkowo ryzyko chemiczne związane z elektrolitem). Z tego powodu odpady zawierające ołów są traktowane jako wymagające szczególnego nadzoru w zbieraniu, magazynowaniu i przekazywaniu do uprawnionych podmiotów.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście "odpadu niebezpiecznego" rozumianego przez właściwości toksyczne typowe dla metali ciężkich:
- Szkło – może być kłopotliwe (ostre krawędzie, ryzyko urazu), ale samo w sobie nie musi spełniać kryteriów odpadu niebezpiecznego; częściej traktuje się je jako odpad inny niż niebezpieczny, o ile nie jest zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi.
- Kompozyt – jest grupą materiałów o zróżnicowanym składzie; bywa trudny w recyklingu, ale "trudny w przetwarzaniu" nie oznacza automatycznie "niebezpieczny". O niebezpieczności decydują właściwości i ewentualne zanieczyszczenia.
- Tworzywa sztuczne – szeroka kategoria obejmująca wiele polimerów. Mogą stanowić problem środowiskowy, jednak typowe tworzywa z demontażu pojazdu nie są z definicji odpadami niebezpiecznymi, chyba że zawierają dodatki/pozostałości substancji niebezpiecznych.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że w realiach warsztatu samochodowego najczęściej jako odpady niebezpieczne rozpoznaje się te związane z metalami ciężkimi lub chemikaliami (np. elementy akumulatorów, niektóre płyny eksploatacyjne), a nie materiały obojętne jak szkło czy typowe polimery.
