Instalacja mieszkaniowa wtynkowa to instalacja stała, w której przewody prowadzi się w bruzdach ściennych i przykrywa tynkiem (bez częstego zginania w trakcie eksploatacji). Dlatego wybiera się przewody, których konstrukcja jest przeznaczona do takiego sposobu ułożenia: mają odpowiednią izolację żył, często dodatkową powłokę zewnętrzną oraz budowę wielożyłową dopasowaną do typowych obwodów (np. faza, neutralny, ochronny).
Przy rozpoznawaniu przewodu na rysunku warto zwrócić uwagę na:
- przeznaczenie do instalacji stałej (a nie do podłączania urządzeń przenośnych),
- budowę żył i typową sztywność (przewody "instalacyjne" są zwykle mniej giętkie niż przewody przyłączeniowe),
- liczbę żył (w instalacjach domowych często spotyka się układ 2- lub 3-żyłowy zależnie od obwodu),
- obecność powłoki i ogólną konstrukcję przystosowaną do prowadzenia w przegrodach budowlanych.
Odpowiedź wskazana jako poprawna przedstawia przewód odpowiadający tym kryteriom, czyli typ przeznaczony do wykonania instalacji wtynkowej w budynku mieszkalnym. Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ odpowiadają przewodom o innej konstrukcji lub innym przeznaczeniu, typowo spotykanym np. jako przewody giętkie do odbiorników, przewody do zastosowań przenośnych lub przewody/kable przewidziane do innych warunków układania niż typowa instalacja mieszkaniowa pod tynkiem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na rysunku widać cechy "przewodu od przedłużacza" (duża giętkość i konstrukcja typowa dla zasilania urządzeń), to zwykle nie jest to wybór do instalacji wtynkowej. W instalacji stałej kluczowe jest przeznaczenie do stałego montażu w przegrodach budowlanych.
