Aby program wypisywał liczby całkowite od 2 do 10, musi zrealizować prostą sekwencję: start od 2, a następnie powtarzać wypisanie i zwiększenie wartości aż do momentu, gdy zostanie wypisana także 10.
W praktyce oznacza to trzy elementy logiki:
- Inicjalizacja licznika: zmienna sterująca powinna mieć na początku wartość 2. Jeśli startuje od 0 lub 1, wynik nie będzie zgodny z zakresem.
- Warunek pętli: aby uwzględnić 10, typowy warunek to "i <= 10". Użycie "i < 10" spowoduje zakończenie pętli przed wypisaniem 10, czyli klasyczny błąd brzegowy (off-by-one).
- Krok (inkrementacja): po wypisaniu liczby należy zwiększyć licznik o 1 (np. i++). Brak inkrementacji grozi pętlą nieskończoną (ciągłe wypisywanie tej samej wartości), a zbyt duży krok (np. i += 2) pominie część liczb.
Program oparty na schemacie: ustaw licznik na 2 → dopóki licznik nie przekroczy 10 → wypisz licznik → zwiększ licznik, spełnia wymaganie zadania, bo generuje dokładnie: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
Dlaczego inne warianty kodu w tego typu zadaniach bywają błędne? Najczęściej:
- stosują zły warunek końcowy (np. "mniejsze niż 10"),
- zaczynają od niewłaściwej wartości (np. 1),
- zmieniają licznik w złą stronę (dekrementacja),
- aktualizują licznik przed wypisaniem, co przesuwa zakres,
- mają niezgodność typu lub logiki, przez co zakres nie jest zachowany.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź ręcznie pierwsze dwie iteracje oraz ostatnią. Jeśli pierwsza wypisywana liczba to 2, a ostatnia to 10, i wartości rosną co 1, to kod spełnia wymaganie.
