W słuchowisku radiowym scenariusz pełni rolę dokumentu roboczego: ma prowadzić aktorów (dialog), a równolegle dostarczać ekipie realizacyjnej czytelnych wskazówek dotyczących dźwięku (efekty, tło, muzyka, wejścia i wyjścia). Z tego powodu zapisy realizatorskie powinny się jednoznacznie odróżniać od zwykłego tekstu, tak aby można je było wychwycić "kątem oka" podczas nagrania lub odczytu.
Najwłaściwszym i najczęściej spotykanym sposobem jest wyróżnienie ich przez nawias (oddzielenie od treści wypowiadanej) oraz zapis DUŻYMI LITERAMI (wysoka czytelność, brak ryzyka pomylenia z dialogiem). Taki zapis działa w praktyce, bo jest szybki w percepcji i nie wymaga szukania dodatkowych objaśnień w innym miejscu dokumentu.
- Zastosowanie przypisów dolnych jest niewłaściwe, bo wymusza odrywanie wzroku od bieżącej linijki, a w pracy realizatorskiej liczy się natychmiastowy odczyt. Przypisy są typowe dla tekstów publikacyjnych, nie dla scenariusza do realizacji.
- Zastosowanie dużo mniejszych liter czcionki obniża czytelność i może spowodować przeoczenie kluczowej informacji (np. wejścia efektu). Wyróżnienie powinno zwiększać widoczność, a nie ją zmniejszać.
- Odnośniki w postaci gwiazdek i opisów na końcu również spowalniają pracę: trzeba pamiętać symbol i przenosić uwagę na koniec dokumentu. Dodatkowo rośnie ryzyko pomyłki, gdy symboli jest dużo.
Wskazówka egzaminacyjna: wybieraj rozwiązanie, które jest najbardziej funkcjonalne w praktyce realizacji (szybkie, jednoznaczne, "na pierwszym spojrzeniu"), a nie takie, które przypomina formatowanie znane z książek czy artykułów.
