W układzie TN-C funkcje ochronna i neutralna są połączone w jednym przewodzie (PEN). W układzie TN-S te funkcje muszą być prowadzone oddzielnie: osobno przewód ochronny PE i osobno przewód neutralny N. Modernizacja z TN-C na TN-S oznacza więc, że w instalacji (od miejsca rozdziału) nie można już opierać się na jednym wspólnym przewodzie pełniącym dwie role.
Poprawny dobór przewodu w praktyce polega na zapewnieniu:
- żył fazowych (dla zasilania odbiorników),
- oddzielnej żyły N (typowo identyfikowanej jako niebieska),
- oddzielnej żyły PE (typowo identyfikowanej jako zielono-żółta).
Odpowiedź "Przewód C … brązowy, czarny, szary, niebieski i zielono-żółty" jest zgodna z tą zasadą: trzy żyły fazowe + jedna neutralna + jedna ochronna. Taki zestaw umożliwia wykonanie instalacji w standardzie TN-S, gdzie PE i N nie są łączone w jednym przewodzie na odcinkach instalacji odbiorczej.
Pozostałe warianty są błędne typowo z jednego z powodów: nie mają osobnej żyły ochronnej PE, nie mają osobnej żyły neutralnej N albo zawierają żyłę pełniącą funkcję PEN (wspólną), co odpowiada raczej TN-C niż TN-S. Częstym nieporozumieniem jest uznanie, że wystarczy przewód czterożyłowy (trzy fazy i PEN) – w TN-S po rozdziale nie powinno się już prowadzić PEN w instalacji odbiorczej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o TN-S zawsze sprawdź, czy wśród żył występują jednocześnie N (niebieska) i PE (zielono-żółta). Jeśli brakuje którejś z nich lub pojawia się "wspólna" funkcja, to znak, że przewód nie spełnia założenia TN-S.
