Korozja kawitacyjna (często opisywana też jako erozja kawitacyjna) to uszkodzenia powierzchni materiału wynikające z kawitacji w cieczy. Kawitacja pojawia się, gdy lokalnie spada ciśnienie (np. w okolicy łopatek wirnika lub na ssaniu pompy), tworzą się pęcherzyki pary, a następnie w strefie wyższego ciśnienia pęcherzyki gwałtownie się zapadają. Takie zapadanie generuje mikrouderzenia i lokalne, bardzo intensywne obciążenia, które powodują charakterystyczne wżery i ubytki materiału.
Odpowiedź "Wirnik pompy hydraulicznej." jest trafna, ponieważ wirnik (łopatki i ich okolice) pracuje bezpośrednio w przepływie cieczy, gdzie mogą powstawać obszary obniżonego ciśnienia i duże gradienty prędkości. To typowe miejsce inicjacji i rozwoju uszkodzeń kawitacyjnych.
Pozostałe propozycje nie pasują do mechanizmu kawitacji:
- "Styk złącza elektrycznego." ulega raczej utlenianiu/korozji elektrochemicznej związanej z wilgocią i zanieczyszczeniami, a także nagrzewaniu czy iskrzeniu. Brakuje tu kluczowego czynnika: przepływu cieczy i zapadania pęcherzyków.
- "Narzędzie skrawające." typowo zużywa się przez ścieranie, adhezję, dyfuzję, utlenianie w wysokiej temperaturze lub wykruszenia. To inne mechanizmy niż kawitacja, która wymaga środowiska cieczowego i zmian ciśnienia.
- "Koło zębate w przekładni." pracuje głównie w kontakcie toczno-ślizgowym; typowe uszkodzenia to zmęczenie powierzchniowe (pitting), zatarcia, zużycie ścierne. Nawet jeśli przekładnia jest smarowana olejem, dominujące są zjawiska tribologiczne, a nie klasyczna kawitacja jak w elementach przepływowych pompy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "kawitacja", myśl o elementach mających intensywny przepływ cieczy i lokalne spadki ciśnienia: pompy, wirniki, korpusy, zawory dławiące. To zwykle pozwala szybko odróżnić ten typ uszkodzeń od typowej korozji atmosferycznej, elektrycznej czy zużycia narzędzi.
