Element małej architektury w ogrodzie botanicznym powinien być rozumiany jako obiekt lub konstrukcja towarzysząca kompozycji roślinnej i użytkowaniu terenu (np. prowadzeniu ruchu pieszego, tworzeniu miejsc odpoczynku, eksponowaniu roślin). W tym sensie pergola jest rozwiązaniem typowo ogrodowym: stanowi konstrukcję przestrzenną, często ażurową, którą lokalizuje się nad ciągami pieszymi lub w strefach wypoczynku. Jej praktyczną rolą jest także tworzenie podpór dla roślin pnących, zacienienie oraz porządkowanie osi widokowych.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście małej architektury ogrodowej:
- Atrium to pojęcie odnoszone przede wszystkim do układu przestrzennego budynku (wewnętrzny dziedziniec/otwarta przestrzeń wewnątrz zabudowy). Może zawierać zieleń, ale nie jest typowym "elementem małej architektury" w ogrodzie jako obiekcie towarzyszącym nasadzeniom.
- Wirydarz kojarzy się głównie z historycznymi założeniami klasztornymi (dziedziniec-garden w obrębie zabudowy). To raczej typ dziedzińca/układu urbanistyczno-architektonicznego niż standardowy obiekt małej architektury spotykany jako samodzielny element ogrodu botanicznego.
- Piaskownica jest urządzeniem rekreacyjnym dla dzieci, typowym dla placów zabaw. Może pojawić się przy obiektach publicznych, ale nie stanowi charakterystycznego elementu ogrodu botanicznego i nie jest klasycznym przykładem obiektu kształtującego kompozycję ogrodową.
W zadaniach egzaminacyjnych warto kierować się zasadą: gdy pytanie dotyczy ogrodu botanicznego, najczęściej chodzi o rozwiązania wspierające ekspozycję roślin i prowadzenie zwiedzających (konstrukcje dla pnączy, trejaże, pergole, ławki, altany), a nie o typy dziedzińców budynków.
