W montażu dźwięku w DAW kluczowe jest, aby materiał źródłowy był możliwie najwyższej jakości i dobrze znosił cięcia, korekcję, dynamikę, time-stretch oraz wielokrotne zapisy/eksporty. Dlatego najczęstszą bazą roboczą w sesjach jest .wav.
Dlaczego ".wav"?
- Brak kompresji stratnej (zwykle PCM) – minimalizuje ryzyko artefaktów, które mogłyby ujawniać się po obróbce.
- Standard wymiany – WAV jest powszechnie akceptowany w studiach i aplikacjach audio, co ułatwia współpracę i archiwizację.
- Przewidywalna edycja – przy montażu (cięcia, crossfady) materiał nieskompresowany zachowuje się stabilniej niż pliki stratne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze jako "podstawa montażu"?
- ".mp3" to typowy format dystrybucyjny. Kompresja stratna może wprowadzać artefakty (zwłaszcza po dalszej obróbce), a wielokrotne konwersje pogarszają jakość.
- ".ogg" (np. Vorbis/Opus) także jest często kojarzony z dystrybucją/streamingiem i kompresją stratną; w postprodukcji rzadziej pełni rolę materiału źródłowego do montażu.
- ".m4a" jest kontenerem, w którym często spotyka się AAC (zwykle stratne). Bywa popularny w urządzeniach konsumenckich, ale jako materiał roboczy do montażu zwykle preferuje się formaty nieskompresowane lub bezstratne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "podstawy do pracy montażowej", myśl o formatach studyjnych: nieskompresowanych lub bezstratnych. W praktyce najczęściej spotkasz WAV (oraz czasem AIFF/FLAC), natomiast MP3/OGG/M4A to przede wszystkim obieg konsumencki.
