Poprawna odpowiedź to JPEG, ponieważ jest to format powszechnie używany do dystrybucji zdjęć, który standardowo stosuje kompresję stratną. W praktyce oznacza to, że podczas zapisu część informacji obrazu jest upraszczana, aby uzyskać mniejszy plik. Dzięki temu JPEG zwykle pozwala osiągnąć bardzo duży stopień zmniejszenia rozmiaru w porównaniu z formatami roboczymi lub bezstratnymi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- TIFF – jest często używany w pracy profesjonalnej i w poligrafii jako format wysokiej jakości. Może występować bez kompresji lub z kompresją bezstratną (zależnie od ustawień), ale typowo nie służy do maksymalnego "odchudzania" plików zdjęciowych do publikacji internetowej.
- PNG – wykorzystuje kompresję bezstratną, świetną dla grafik z ostrymi krawędziami, tekstem, zrzutów ekranu czy prostych ilustracji. Dla fotografii PNG zazwyczaj daje większe pliki niż JPEG przy porównywalnym, akceptowalnym odbiorze jakości, bo nie usuwa informacji w sposób stratny.
- PSD – to format roboczy edytora graficznego, przeznaczony do przechowywania warstw, masek i ustawień edycji. Taka funkcjonalność zwykle zwiększa rozmiar pliku; PSD nie jest formatem ukierunkowanym na maksymalną kompresję do publikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "największej kompresji" wśród klasycznych formatów używanych w fotografii, najczęściej chodzi o rozróżnienie JPEG (stratny, mały plik) vs PNG/TIFF (bezstratne/robocze, większy plik) oraz PSD (projektowy). W realnych zadaniach zawsze warto pamiętać, że rozmiar końcowy zależy od treści obrazu i ustawień zapisu (np. poziomu jakości).
