W praktyce akustyki muzycznej rozróżnia się źródła o określonej wysokości dźwięku (instrumenty melodyczne) oraz o nieokreślonej wysokości (wiele instrumentów perkusyjnych). Instrumenty melodyczne (np. trąbka, skrzypce, fortepian) wytwarzają zwykle widmo harmoniczne: występuje częstotliwość podstawowa oraz jej wielokrotności (składowe harmoniczne). Gdy muzyk gra inną nutę, zmienia się częstotliwość podstawowa i w konsekwencji całe widmo przesuwa się w górę lub w dół.
Werbel jest typowym przykładem instrumentu, którego dźwięk ma znaczną zawartość nieharmoniczną i często bywa opisywany jako szerokopasmowy (z elementami szumowymi). Wynika to m.in. z pobudzenia membran oraz charakterystycznego brzęczenia sprężyn przy dolnej membranie. Zamiast "czystej" serii harmonicznych pojawia się wiele składowych bez regularnej struktury, co daje perkusyjny, szorstki charakter i ułatwia odróżnienie od instrumentów melodycznych na analizatorze widma.
Dlatego odpowiedź "Werbel." jest najbardziej zgodna z intencją pytania rozumianą jako wskazanie instrumentu o widmie nieharmonicznym. Odpowiedzi "Trąbka.", "Skrzypce." i "Fortepian." są błędne, ponieważ dla tych instrumentów kluczowa jest częstotliwość podstawowa zależna od granej nuty, a ich widmo ma uporządkowaną strukturę harmonicznych (choć barwa i proporcje harmonicznych mogą się zmieniać wraz z dynamiką i artykulacją).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniach pojawiają się opisy typu "szumowe", "szerokopasmowe", "bez wyraźnej wysokości", zwykle chodzi o instrumenty perkusyjne; jeśli o "harmoniczne" i "częstotliwość podstawową" – o instrumenty melodyczne.
