Pytanie dotyczy porównania gęstości wybranych materiałów. Gęstość to masa przypadająca na jednostkę objętości; w praktyce wiertniczej ma znaczenie m.in. przy doborze materiałów obciążających do płuczek, gdy trzeba zwiększyć ciężar właściwy (a więc i ciśnienie hydrostatyczne słupa płuczki).
Poprawna jest odpowiedź "Hematyt.", ponieważ hematyt (tlenek żelaza) należy do minerałów o bardzo dużej gęstości, typowo około 5 g/cm³ (lub więcej, zależnie od składu i domieszek). To sprawia, że w zestawieniu z powszechnymi skałami węglanowymi będzie "najcięższy" w sensie gęstości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Marmur." Marmur to skała metamorficzna zbudowana głównie z kalcytu/dolomitu. Jej gęstość jest zbliżona do innych skał węglanowych i zwykle wynosi około 2,7–2,9 g/cm³, czyli znacznie mniej niż hematyt.
- "Kreda." Kreda jest odmianą wapienia (głównie kalcyt) o dużej porowatości i niskiej zwięzłości. Jej gęstość jest niska na tle minerałów żelaza; w praktyce będzie zdecydowanie mniejsza niż dla barytu czy hematytu.
- "Baryt." Baryt (siarczan baru) ma wysoką gęstość i jest bardzo znanym obciążnikiem do płuczek, ale typowo jest lżejszy od hematytu (około 4,2–4,6 g/cm³). Częsty błąd na egzaminie polega na wybieraniu barytu dlatego, że jest najbardziej kojarzony z dociążaniem płuczki, a nie dlatego, że ma największą gęstość w podanym zestawie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się minerały metali (np. tlenki żelaza) oraz typowe skały węglanowe, to te pierwsze zwykle mają znacznie większą gęstość. Warto znać orientacyjne "rzędy wielkości": skały węglanowe ~2,7 g/cm³, baryt ~4,3 g/cm³, hematyt ~5,3 g/cm³.
