Pytanie dotyczy porównania twardości materiałów stosowanych w narzędziach wytwarzanych m.in. metodami metalurgii proszków (spiekanie, prasowanie i spiekanie, spieki narzędziowe, materiały ścierne). W tym obszarze kluczowa jest znajomość grup materiałów o bardzo wysokiej odporności na zużycie ścierne.
Odpowiedź "Azotek boru." jest uzasadniona tym, że azotek boru występuje w różnych odmianach strukturalnych, a w technice narzędziowej szczególne znaczenie ma kubiczny azotek boru (cBN), zaliczany do materiałów supertwardych (twardością ustępuje zasadniczo tylko diamentowi). Z tego powodu, w typowych zestawieniach materiałów narzędziowych i ściernych, cBN przewyższa twardością klasyczne ceramiki i wiele węglików.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze w tym porównaniu?
- "Tlenek glinu." (Al2O3) to bardzo powszechna ceramika techniczna i popularne ziarno ścierne. Jest twardy i odporny na ścieranie, ale nie należy do grupy materiałów supertwardych, więc w bezpośrednim porównaniu z cBN wypada słabiej pod względem twardości.
- "Węglik krzemu." (SiC) to również twardy materiał ceramiczny, szeroko stosowany jako ścierniwo i w elementach odpornych na zużycie. Mimo wysokiej twardości nadal jest typową ceramiką i nie osiąga poziomu supertwardości charakterystycznego dla cBN.
- "Węglik boru." (B4C) jest jednym z najtwardszych materiałów ceramicznych i w praktyce bywa kojarzony z bardzo wysoką twardością. Jednak w standardowym ujęciu materiałów narzędziowych cBN pozostaje w ścisłej czołówce i jest klasyfikowany jako materiał supertwardy, co przesądza o wyborze odpowiedzi "Azotek boru." w tym zestawie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się azotek boru, warto pamiętać o jego odmianach. W kontekście narzędzi skrawających/ściernych zwykle chodzi o cBN, a nie o heksagonalny BN, który ma własności "smarne" i nie jest supertwardy.
