Pytanie dotyczy największej szybkości pobierania danych (kierunek od operatora do abonenta) spośród czterech wskazanych technologii. Kluczowe jest odróżnienie rozwiązań wąskopasmowych (dial-up/ISDN) od DSL oraz zrozumienie, że w ADSL przepustowość jest celowo "przesunięta" w stronę pobierania.
ADSL (Asymmetric DSL) to technologia dostępu po parze miedzianej, w której pasmo jest podzielone tak, aby download był wyraźnie większy niż upload. Typowe wartości dla ADSL/ADSL2/ADSL2+ są rzędu wielu Mb/s (nawet kilkunastu–kilkudziesięciu Mb/s w dół), dlatego w praktyce ADSL kojarzy się z szerokopasmowym dostępem dla użytkowników domowych.
V.90 to standard modemu telefonicznego (dial-up). Z natury pracy na kanale telefonicznym i ograniczeń tej techniki prędkości pobierania są rzędu dziesiątek kilobitów na sekundę, więc jest to rozwiązanie zdecydowanie wolniejsze od DSL.
ISDN (w typowej konfiguracji BRI 2×64 kb/s) zapewnia przepływność rzędu setek kilobitów na sekundę. To również jest znacznie mniej niż typowy download w ADSL.
HDSL to technologia DSL, ale symetryczna i projektowana historycznie pod łącza o przepływności około 2 Mb/s w obu kierunkach. Mimo że jest szybsza niż dial-up i ISDN, nadal zwykle ustępuje ADSL w samym kierunku pobierania, bo ADSL rezerwuje większą część pasma właśnie na download.
Dlatego odpowiedź "ADSL" jest poprawna: w podanym zestawie to technologia zapewniająca największą szybkość pobierania. Pozostałe opcje odzwierciedlają typowe pułapki: utożsamienie "modemu" z "szybkością" (V.90), przecenienie cyfrowej telefonii (ISDN) lub pomylenie "symetryczne" z "najszybsze pobieranie" (HDSL).
