WDM (Wavelength Division Multiplexing) polega na jednoczesnym przesyłaniu wielu strumieni danych jednym włóknem, ale na różnych długościach fal. Na ilustracji pokazano krzywą tłumienia włókna oraz zestaw dyskretnych "szpilek" odpowiadających kanałom optycznym.
O poprawnym rozpoznaniu decydują dwie cechy widoczne na wykresie:
- Stały odstęp między kanałami równy 20 nm (np. 1270 → 1290 → 1310 nm itd.).
- Szeroki zakres spektralny 1270–1610 nm, obejmujący pasma O, E, S, C i L.
Taki układ jest charakterystyczny dla CWDM (coarse WDM) opisanej w siatce CWDM: kanały są "rzadko" rozmieszczone, dzięki czemu wymagania na precyzję stabilizacji długości fali są mniejsze, a rozwiązanie bywa tańsze.
Odpowiedź DWDM jest niepoprawna, ponieważ DWDM (dense WDM) stosuje znacznie gęstsze upakowanie kanałów (odstępy rzędu 0,8 nm, 0,4 nm lub mniejsze) i w praktyce koncentruje się głównie na pasmach C/L, a nie na całym zakresie od 1270 nm.
Odpowiedzi TDMA i FDMA są niepoprawne, bo są to techniki wielodostępu/multipleksacji w domenie czasu lub częstotliwości (typowo w systemach radiowych), a nie techniki rozdziału długości fali w światłowodzie. Wykres jednoznacznie operuje osią "Wavelength [nm]", czyli długością fali światła.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz na wykresie kanały w krokach 20 nm oraz wartości typu 1270, 1290, 1310…, myśl o CWDM. Gdy odstępy są bardzo małe (w okolicach setek GHz / ułamków nm) i pasmo jest głównie C/L, wtedy rozważ DWDM.
