U osoby leżącej aktywizacja ruchowa zwykle zaczyna się od działań możliwych do wykonania w łóżku: nauki samodzielnej zmiany ułożenia, podciągania tułowia, unoszenia miednicy, poprawy siły kończyn górnych oraz zwiększania udziału własnego w prostych czynnościach pielęgnacyjnych. Sprzęt powinien więc wspierać ruchy wykonywane w pozycji leżącej lub półsiedzącej i dawać bezpieczny punkt podparcia.
Drabinka przyłóżkowa spełnia ten cel, ponieważ pozwala osobie leżącej chwytać kolejne szczeble i stopniowo angażować mięśnie, co ułatwia aktywne podciąganie, zmianę pozycji i trening funkcjonalny w łóżku. Jest to typowy sprzęt do uruchamiania w warunkach przyłóżkowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Podnośnik nosidłowy służy głównie do bezpiecznego transferu (podnoszenia/przenoszenia) z minimalnym wysiłkiem osoby. Może być potrzebny przy dużych deficytach, ale nie jest narzędziem pierwszego wyboru do aktywizacji ruchowej, bo ogranicza udział własny.
- Balkonik jest pomocą do chodzenia i asekuracji w pozycji stojącej. Wymaga pionizacji i możliwości obciążania kończyn dolnych, więc nie odpowiada sytuacji osoby leżącej.
- Trójnóg (laska trójpodporowa) także jest pomocą do lokomocji i równowagi w staniu/chodzie. Nie służy do ćwiczeń w łóżku ani do zmiany pozycji przez osobę leżącą.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: sprzęt dobiera się do pozycji wyjściowej i celu. Jeśli celem jest aktywność w łóżku i zwiększenie samodzielności w obrębie łóżka, wybiera się rozwiązania przyłóżkowe, a nie pomoce do chodu ani urządzenia transportowe.
