W reflektometrii w dziedzinie czasu (TDR) do toru wprowadza się impuls, a następnie obserwuje się odbicia powstające na miejscach, gdzie zmienia się impedancja. Każda nieciągłość impedancji (np. uszkodzenie żyły, złe złącze, zgniecenie kabla, zawilgocenie, zmiana przekroju) powoduje charakterystyczne odchylenie przebiegu od poziomu bazowego.
Jeżeli odległy koniec toru jest zakończony impedancją dopasowującą, to na końcu linii energia fali jest w dużej mierze pochłaniana przez obciążenie. W efekcie nie obserwuje się silnego piku odbiciowego na końcu (w przeciwieństwie do zakończenia otwartego lub zwarcia, gdzie odbicie jest duże).
Reflektogram kabla telefonicznego bez defektów powinien więc spełniać typowe cechy:
- brak wyraźnych zdarzeń (skoków/pików) na całej długości toru,
- stabilny przebieg blisko poziomu odniesienia (dopuszczalny jest niewielki szum pomiarowy),
- brak silnego odbicia od końca, bo terminacja jest dopasowana.
Dlaczego pozostałe reflektogramy nie pasują do "braku defektów"? Zwykle pokazują one lokalne zdarzenia po drodze (co sugeruje uszkodzenie lub złącze o złych parametrach) albo wyraźne odbicie na końcu (co wskazuje na niedopasowanie: np. koniec otwarty, zwarcie lub terminację inną niż impedancja charakterystyczna). Takie cechy przeczą założeniu, że kabel jest sprawny i zakończony dopasowaniem.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń, czy widać odbicie od końca (dla dopasowania powinno być minimalne), a dopiero potem szukaj lokalnych zdarzeń świadczących o nieciągłościach na trasie.
