Forma płacząca (zwisająca) u roślin drzewiastych jest cechą odmianową, którą w produkcji szkółkarskiej trzeba zachować w kolejnych egzemplarzach. W praktyce oznacza to zastosowanie rozmnażania wegetatywnego, a u wielu iglaków – w szczególności w przypadku odmian o specyficznym pokroju – typowym zabiegiem jest szczepienie. Polega ono na połączeniu fragmentu rośliny odmianowej (zraza) z rośliną stanowiącą podkładkę, tak aby zraz zachował swoje cechy (m.in. sposób wzrostu i pokrój), a podkładka zapewniła dobry system korzeniowy.
Odpowiedź "Szczepienie." jest więc poprawna, bo pozwala uzyskać roślinę zgodną z odmianą ‘Inversa’ i prowadzić ją w pożądanej formie (często również na pniu, zależnie od technologii produkcji).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Skarlanie." oznacza działania ograniczające wzrost (np. przez dobór stanowiska, cięcie, czasem regulatory), ale nie jest standardowym zabiegiem służącym do uzyskania pokroju płaczącego jako cechy odmianowej.
- "Siew." to rozmnażanie generatywne. Siewki mogą różnić się cechami od rośliny matecznej; w przypadku odmian ozdobnych nie daje to pewności powtórzenia pokroju płaczącego.
- "Sadzonkowanie." jest metodą wegetatywną, ale nie zawsze jest typowe lub skuteczne dla danych odmian iglastych, a w kontekście uzyskiwania form piennych i utrwalania konkretnej odmiany najczęściej stosuje się szczepienie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy konkretnej odmiany drzewa ozdobnego i jej charakterystycznego pokroju, w pierwszej kolejności rozważaj metody wegetatywne utrwalające cechy – często będzie to szczepienie.
